JERRY

kısaca özetlersem

2012-02-01T07:24:00.000-08:00

Uzun zamandır ne izlediklerimden ne de yazdıklarımdan bahsedebiliyorum çünkü yaşamayı bırakıp, kendimi kitapların ve filmlerin dünyasına adadım. Bu yüzden hepsini anlatmama imkan yok. Ama en azından kendime notlar şeklinde bile olsa izlediğim filmlerin bazılarını anmak isterim . Belki okuyup tavsiye olarakta kabul eden çıkar..(Kitaplardan bir kaçından geniş bir zamanda bahsetmek istiyorum..)

kan ve hayat

2011-12-05T00:52:00.000-08:00

Bir silahı yoktu
Ama umutsuzluğu vardı
Bir kurşun gibi,
Delik açan kafasında
Aklını yitirmiş değildi,
Ama yitip gitmişti hayalleri

Bir bıçağı yoktu
Nabzını durduran
Ama kanayan bir hayatı vardı
Sürekli kanayan kesikleri
Etrafını saran kırmızı
Hiçte romantik değildi
Şarap gibi,
Aşk gibi değildi..

Bir mezarı yoktu
Bir tabutta yatmıyordu
Ama çürüyordu
Kokuyordu hiçliği
Çaresizliklik değildi onu çürüten
Ama biliyordu artık
Bir gün her şey güzel olmayacaktı..

Mother and Child

2011-11-28T07:09:00.001-08:00

İlla ki her eserin bir mesajı var diye düşünecek olursak, bu filmdeki mesaj muhteşem. Çok zor ama muhteşem..

Please Give

2011-11-28T03:52:00.000-08:00

Bu tarz filmleri seviyorum ben. Baızları hiç sevmez. "Ee ne oldu şimdi" derler. Pekte bir şey olmaz doğrudur. Sadece bir kaç kişinin hayatının bir kesitini görürüz. Mutlaka yönetmenin anlatmak istediği belli bir şey vardır ama bana göre herkesin anladığı başka olabilir. Çarseizliği de umudu da gösterir böyle filmler. Filmdeki karakterlerden birini kendinize çok yakın bulursunuz, konuşmak isterseniz onunla yada elinizi uzatmak ve yardım etmek.

Birbirinden farklı karakterleri izlerken belki kendi kusurlarınızı da görebilir ya da neden hoşlanmadığınızı karar verebilirsiniz. Dürüstlük, umarsızlık, suçluluk duygusu, vefa, nankörlük ve daha fazlası..

Sunset Bulvarı

2011-11-28T02:58:00.000-08:00

Özellikle 1950'lerin Hollywood'u olmak üzere muhtemelen tüm zamanların film endüstrisine ayna tutan, bir yıldızın içler acısı halini sevimli ve aynı zamanda ürkütücü ama alaycı bir dille gösteren harika bir klasik. Oyunculuklar, detaylar, diyolaglar muhteşem. Asla zamanı geçmeyecek bir film. Cesur ve keskin.

Şans eseri ellili yaşlarında eski bir Hollywood yıldızı Norma Desmond (Gloria Swanson) ile tanışan senaryo yazarı Joe Gillis (William Holden), onun cömert teklifini kabul edip, yazmış olduğu senaryoyu düzeltmek için, Norma'nın evinde kalmaya başlar. Meteliksiz olan Joe, birden içine düştüğü lüksün içinde Norma'nın acınası haline ve isteklerine boyun eğer. Çıkarları kişiliğinin önünden gitmektedir. Norma, ününün ve popülerliğinin geçmişte kaldığını kabul edemez. Uşağı Max (Erich Von Stroheim) sayesinde yaşadığı hayal dünyasının sahteliğini anlayamayan Norma sonunda öyle bir son yaşatır ki, ağlayan ağlar, gülen gülebilir.

Sinema dünyasının en iyi film listelerinde ilk 100 içinde sayılan ve bir çok sinema otoritesine göre kara film tarzının en başarılı örneklerinden biri olarak sayılan Sunset Bulvarı psikolojik dram diyebileceğimiz bir hikayeye sahip olmasına rağmen,- üstelik dramı oldukça derin - kara komediye de uzak değil. Karası epey kara ama.

Yönetmeni Billy Wilder filmi yaptığında oldukça büyük tepkiler almış ve Paramount Kurucuları kendisini sektöre ihanet etmekle suçlamışlar. Bu film tüm yüzyıllar için gereken Hollwood eleştirisini yapmış çünkü.
En İyi Sanat Yönetmeni, En İyi Müzik Ve En İyi Özgün Senaryo Oscar'ını alan film, müptelası olduğum imdb Top 250'de de 32. sırada.

Io sono l'amore

2011-11-15T05:50:00.000-08:00

Bazılarının çok seveceği, bazılarının ise bu ne saçma bir film diyeceği kesin bir film bence. Bazen de insanın izlerken içinde bulunduğu psikolojisi buna çok etki ediyor.Ben dün izlerken öyle huzursuz bir moddaydım ki, beni son derece sakinleştirdi ve iyi geldi.İçimdeki sıkıntıyı dindirdi, oysa mutlu bir film değil. Hala kulağımda kuş sesi var ama..

Film zengin bir aile içinde geçiyor.Bir çok şey seyiriciye gösterilmiyor, siz sadece anlıyorsunuz veya hissediyorsunuz. Ailenin gelini Emma'nın çocukları ile ilişkisi, yaşadıkları aşklar ve gizler var. Aile kavramını ve aşkı sorgulayan ama bunu sözcüklerle yapmayan hissettiren br film..

------------Filmi henüz izlemememiş olanlar için devamını okumaları tavsiye olunmaz -----------

Filmin en şaşırtıcı kısmı son sahnesiydi.Oğlunu kaybeden annenin, acısına rağmen veya belki acısı yüzünden, hapsolduğu hayatından, sahip olduğu ayrıcalıklardan kaçısı.. Ayrılık anı o kadar aceleci ki, sanki peşinden kovalayan varmışçasına..Orada bir saniye bile fazladan duracak gücü yok.Bütün her şeyi gerisinde bırakıyor ve sadece kendisi olarak çıkmak istiyor o evden. Yanındaki yardımcısının hiç konuşmadan Emma'nın tüm hissttiklerini anlaması.. Kızının annesine tüm aileye rağmen onay vermesi.. Sessizce. Tüm ailenin kadına arkasını dönmesi.Sessizce. Aslında filmin tümünde bir sessizlik var. Aşkta,anlayışta,karşı çıkışta,ölümde..
O sessiz anlatımı beni etkiledi açıkçası ama sizi bilemem...

One Day

2011-11-11T04:17:00.000-08:00

Filmi izleyince "bu kitap kesin ağlatır" dedim. Özellikle de aşk ve acı modundaysanız. Okumadığım halde eminim ki okuyanlar filmde aradığını bulamamıştır. Ama insan biraz da hayal gücünü devreye sokarsa.. O zaman olur..

Saatleri Ayarlama Enstitüsü

2011-11-11T03:21:00.000-08:00

Ahmet Hamdi Tanpınar’ın imalarla, dokundurmalarla, aileye, insana, devlete, bürokrasiye, modernleşmeye, kurumlara çok kuvvetli eleştirilerinin bulunduğu kitap, muhakkak iki yazıldığı dönem kadar hem bugüne hem de gelecek zamanlara aitliğini korur. İyi ile kötü, açlık ile para, yeni ile eski, doğru ile menfaatleri arasında kalmış Hayri İrdal anlatır Saatleri Ayarlama Enstitüsü’nün oluşumunu. Bugünün dünyasında bir gün alkışlanacak, omuzlarda taşınacak, ertesi gün yüzüne tükürülecek, sahtekarlıkla suçlanacak sonra ansızın yine göklere çıkarabilecek yani çıkarlar dünyasına göre altın madalya verilecek veya adı ezberden silinecek kişisi Halit Ayarcı ile karikatürize edilmiştir. Halit Ayarcı, sadece kendisinin temsil ettiği insan grubunu değil aynı zamanda Hayri İrdal’ın, Hayri İrdal gibi insanların aynası olur. Hem ayağını kirli suya sokmak istemeyen hem de dereyi geçmek isteyenlerin, acınası korkaklıklarını ve ikiyüzlülüklerini gösterir. Hayri İrdal’ın ilk eşi Emine, oğlu Ahmet ve Nuri Efendi dışında neredeyse tüm karakterler yanlış insan kalıbındadır ve bu yanıyla da bugün için yazılmış hissi uyandırır. Zira yazar bugünü görseydi “az bile yazmışım” derdi bence.

Zeki bir kurguya sahip roman, özellikle Halit Ayarcı’yla tanıştıktan sonra daha akıcı ve komiktir. Bazı kısımlar vardır ki, insan yavaş yavaş okur, geçsin bitsin istemez. Dili insana mutluluk verir. “Hepimiz kendi masallarımızın kurbanıyız” diye bir cümlenin geçtiği bir kitaptan, daha başka ne beklenebilir..

Saatleri Ayarlama Enstitüsü yergi kitabıdır diyebilirim. Okunur, tavsiye edilir. Bu zamana kadar okumamış olmam benim ayıbımdır.

"sahibinin en mahrem dostu olan, bileğinde nabzının atışına arkadaşlık eden, göğsünün üstünde bütün heyecanlarını paylaşan,yahut masasının üstünde gün dediğimiz zaman bütününü onunla beraber olup bittisiyle yaşayan saat ister istemez sahibine temessül eder, onun gibi yaşamağa ve düşünmeye alışır.."

"hayat benim icin iki eli cebinde uydurulan bir masaldı”

"insan neyi anlatabilir? insan insana, insanlara hangi derdini anlatabilir? yıldızlar birbiriyle konuşabilir, insan insanla konuşamaz."

"insanoğlu insanoğlunun cehennemidir. bizi öldürecek belki yüzlerce hastalık, yüzlerce vaziyet vardır. fakat başkasının yerini hiçbiri alamaz”

Tutunamayanlar

2011-11-10T05:42:00.000-08:00

Bazı kitaplar vardır, zamanını bekler rafta. Tutunamayanlar da onlar da biriydi benim için ve nihayet zamanı geldi ve okudum. Tekrar okuyacağımı biliyorum. Belki ikinci seferden sonra daha çok yazılacak şey bulabilirim de.. Muhtememelen öyle olur.

"Tutunamayanlar ile çok basit bir iş yapmak istedim: İnsanı anlatmayı düşündüm." der Oğuz Atay. Tutanmayanların sembolü Selim Işık, intihar ettiğinde, arkadaşı Turgut Özben, bu ölümün nedenini, Selim'i anlamaya çalışır.Bu iki karakter üzerinden insanı, roman, şarkı,şiir, günlük, mektup,ansiklopedi gibi farklı türleri kullanarak anlatır Oğuz Atay.Kitabın içinde yazım dili ve türü olmak üzere konular bakımından da o kadar çok çeşit vardır ve hepsinin bağlantısı öyle baştan savma, karmaşık durmasına rağmen öyle yerindedir ki, şaşırtır.

Burjuva düzenine, yaşam tarzına ayak uyduramayan, aitlik duygusunu kaybeden ve yaşadıkları topluma yabancılaşan tutunamayanların başında gelen Selim, kendisini kitapların dünyasıyla avutmaya uğraşır. Yaşadığı gelgitler, kafasından geçenler, korkuları, sevinçleri ile Selim, Selimlik gerçekten tutunamadığını hissettirir. Çocukluk, okul ile ev, aile ile öğretmen arasındaki tutarsızlıklar, bürokrasi, devlet dairelenin tembelliği, memurların işbilirlikleri, insanların yapaylıkları, kurmaca düzen ve daha bir çoklarından bahsedilir. Ama asıl olan Turgut'un Selim'in gidişini anlamaya çalırken arkasından kaybolması ve onun da tutanamayanlar arasına katılmasıdır. Çoğunluğu iç konuşmalarla geçen romanda bir süre Süleyman Kargı, Günseli, Esat, Metin eşlik eder Turgut'un yolculuğuna. Turgut git gide Selim'in sorguladığı tüm düşüncelerin içinde erimeye başlar. Uzaklaştığı insanların yerine, Selim'in yokluğunda Olric'i yaratır ve öteki Turgut Olric tutunmak istediği dal olur belki, belki olmaz.

"bu yol nereye çıkar olric?
hiçbir yere efendimiz...
hiçbir yer neresidir olric?
doğru yerdir efendimiz...
gidelim mi?
vardık efendimiz..."

''ne olurdu sen insan olsaydın olric ya da selim ölmeseydi.''

"...mahkemede, suclu sandalyesinde, bilerek ya da işledikleri sucları bilmek zahmetine katlanacak kadar dahi duşunmediklerinden bilmeyerek, eziyet eden, hor goren, aşağılayan, ihmal eden, aldırmayan, unutan, kotuleyen, alay eden, ıstırabı paylaşamayan, insanlar arasına duvarlar ceken, kucumseyen, caresiz bırakan, yalnız bırakan, terkeden, baskı yapan, istismar eden, ezen, cesaret kıran, iyilik etmeyen, değer vermeyen, kalbi temiz olmayan, doğruyu yanlış gosteren, yanlışı doğru gosteren, samimiyetsiz, insafsız, korkutan, yanına yaklaştırmayan, başkasının yaşama hakkına saygı duymayan ve kendinden memnun olabilmek icin her davranışı meşru sayan onlar, yani bizim kucuk kalabalığımızı hava sızdırmayan tabakalar halinde ust uste saran, nefes almamızı dahi engelleyen, yani mahallemizin butun bileği kuvvetli ve ici boş kucuk kabadayıları ve onların buyuk ortakları, yani esasında sayıca ustun olanlar, yani her zavallıdan daima bir rutbe bir kademe bir sınıf yukarıda olanlar, yani şekilsiz huviyetleriyle daima vuran ve kacınabilenler, yani hem ezip hem de ezdiklerini kabul etmeyenler, yani bir mertebe aşağıdayken ezilen ve bir derece terfi edince ezenler, yani cırağını, birşeyler oğretmesine karşılık her zaman doven ve ona insan muamelesi etmeyen ustalar, muavininin başına vuran şoforler ve onlarla birlikte memurlarına dalkavukluk ettiren amirler, duygusuz amirlerle birlikte garsonlara paralarıyla orantılı olarak bağıran muşteriler ve kaba muşterilerle birlikte hakkını arayanlara yumruklarını gosteren gorevliler ve yetkilerini kotuye kullanan gorevlilerle birlikte bilgisizin bilgisizliğini suratına carpan ve ondan bir kelime fazla bilen bilgicler, yani oğrenmek isteyen herkese eziyet eden oğreticiler ve onlarla birlikte bilgisizlerin bilgisizliğine gulen onlardan daha bilgisizler ve cahillerle birlikte her değişik davranışa saldıran şekilsiz kalabalık ve kalabalıkla birlikte onlara alkış tutanlar ve onlarla birlikte her tartışmada en bayağı usullerle haklıyı haksız cıkaranlar ve onlarla birlikte her savaşta kazananı tutanlar ve onlarla birlikte kimseye zararı olmayan zayıfları ezerek kuvvetli olma duygusunu tatmin edenler ve onlarla birlikte her zaman ve her yerde her sınıftan ve her ideolojiden ve her duşunceden insanlar arasında daima on safa gecerek aslan payını kendilerine ayıranlar ve ayırır ayırmaz insanlarla aralarına aşılmaz duvarlar orenler ve boylelerine her zaman haklı cıkarıcı bahaneler sebepler yasalar kurallar sınıflamalar bulup cıkaranlar yani her zaman insanları insanlardan ayıranlar ve onları birbirlerine duşman edenler ve onlara koru korune uyan kalabalıklar ve gerceği boğanlar ve onlarla birlikte insanı bu koca dunyada yalnız bırakarak arkadaşlık dostluk sevgiyle uzatacakları sıcak bir elleri olmayanlar yani elsiz gozsuz akılsız kalpsiz ve kansız gercek sakatlar yani onlar onlar onlar onlar onlar onlar... karşımıza oturacaklar."

Daha çok yazmam lazım ki eksik kalmasın? Ama zaten mümkün değil.

"sen söyle selim, sen söyleyince başka türlü olur."

Süs olsun diye elinde kitap taşıyanlardan değilseniz okuyun..

Kimse seni bizden alamaz Ata'm..

2011-11-10T03:37:00.000-08:00

Bir Zamanlar Anadolu'da

2011-11-10T03:31:00.000-08:00

Bir cinayet sonrası , savcı, doktor, polis memuru ve zanlılar, cesedin gömülü olduğu yeri bulmak üzere bütün bir gece dolaşırlar.Bir türlü bulunamayan ceset aranırken, polise, doktora,savcıya,şöfere ve zanlılara ait küçük ayrıtılar, kısa hatıralar ve aralarındaki sohbetlerle birden çok hikaye anlatılır aslında. Birinin diğerinden daha üstün olmadığı yada öne çıkmadığı filmde, kahraman yada başrol yoktur. Anadolu insanı vardır. Bu film bugüne kadar izlediğim en iyi “Türk” filmidir. Bizi anlatır. Mola verip uğradıkları köydeki muhtar (Ercan Kesal, ayrıca senaristlerden biridir) aslında filmin insanda yarattığı duygunun özetidir. Uzun diye eleştiri alan filmde bence gereksiz hiçbir sahne yok ama yorgunken değil daha dinçken izlemekte fayda var.

Filmden çıktıktan sonra, yavaş yavaş,ertesi gün,ertesi gün hala aklımda sahneler beliriyordu. Sorular veya cevaplar geçiyordu aklımdan. O kadar çok an vardı ki,tekrar hatırlamaya, o an durmaya değecek. Zanlının yanında yapılan yoğurt muhabetti mesela. Savcının raporu yazdırırken kafasını dik tutuşu..Her birinin "bundan sonrası sizin işiniz" diyerek, görevi ötekine teslim edişleri ve kaçışları.. Ceset aramaya giderken ceset torbasının unutuluşu ve cesedin yanına kavun koymaktan kendini alakoyamayn şöför.. Kendi iç sıkıntılarının, mutsuz veya suçlu veya umutsuz duygularının yada günlük yaşamlarının zihinlerindeki meşguliyetine rağmen, yapmakta olan işlerin bir nehir gibi kendiliğinden akması..

Filmin görüntü yönetmenliğini, oyunculukları konuşmaya sanırım gerek yoktur. Her sahne bir fotoğraf karesi gibi. Filmin sonu veya soruları bence kesinlik taşımıyor. Hepimiz başka bir soru sorabilir ve başka bir cevap verebiliriz. Bir suçlu arar yada iyiniyet bulabiliriz yada belki de sadece umursamazlık vardır.

Bir Zamanlar Anadolu'da bir filmden ziyade bir kitap gibi..Sanırım bu da çok tekrarlanmayan bir başarı..

AZİL

2011-11-01T01:32:00.000-07:00

Hakan Günday okuruna, onun kitaplarını anlatmaya lüzum yoktur, daha doğrusu siz ne yazsanız okuru tatmin etmez. Okumayanla Hakan Günday kitapları konuşulmaz, önce sen o dünyaya bir adım at değil mi? Hakan Günday en sevdiğim kitapların yazarı değil. Ama her kitabını "bu kitap beni sarsacak" diye okumaya başladığımı ve genelleme yapacak olursam, ilke 100'lerde bu düşüncemi koruduğumu söyleyebilirim. Dili, ne anlattığından ziyade beni her zaman son derece tatmin ediyor doyuma ulaştırıyor. Sıradışı ve sarsıcı hikayeleri ile şaşırtmaya devam ediyor. Akli başka türlü işleyen ve kaleminden öfke ve asilik akan yazar, Azil'le de yine aynı tadı bırakıp gidiyor..

“Düşünce şeytandan, davranış tanrıdandır. hangi düşüncenin davranışa dönüşeceğine karar verense insandır.”

“Her şey söylenmiş olabilir, ama ben daha söylemedim. Ve eğer ben söylemediysem her şey söylenmemiştir. Çünkü kimse benim gibi söyleyemez. Çünkü ben tekim. Çünkü daha önce söylenmiş olanları benim gibi söyleyebilecek kimse yok.”

“Hatay’a 20 km uzaklıkta yaşayan Suriyeli ne kadar Türk ise insan da o kadar iyiydi.”

“İyilik, bütün iletişim araçlarında reklamı yapılan, ancak özel sektöre ait hiçbir stokta bulunmadığı için satılamayan bir üründü. O kadar.”

“Sahip olduğun her bilgi, içinde çürüdüğün bir hücredir.”

“Asil yaşayan bir delidir. Anımsamadığı için geçmişi, umursamadığı için geleceği yoktur.”

“Çelişki seni öldürür. Çelişki işkencedir. Çelişki buz tutmuş bir göldür. Çelişki, buz tutmuş gölün çatladığı andır. Çelişki, göldeki çatlağa saplanıp donmaya başlamandır. Çelişki, yardım istemek için açtığın ağzına dolan sudur.”

Larry Crowne

2011-08-12T04:10:00.000-07:00

Bir TOM HANKS filmi.Hem yazmış (Nia Vardolas ile birliket ) , hem yönetmiş, hem oynamış. Larry Crowne, çalıştığı süpermarketten diplamasız olması nedeniyle kovulunca, üniversiteye gitmeye karar verir ve sıradan ve yalnız bir adamken, birden üniversite gençliğinin içine düşüverir.

Eski usul bir anlatım tarzı ile çalışırsan yaparsın diyen filmi tatlı ama sıradan buldum. Ama izlerken sıkıldığımı söyleyemem. Sıcak bir film. Şöyle uykuya dalmanıza az kalmıştır, yorgunsunuzdur veya hastasınızdır, işte böyle zamanların filmidir diyebilirim.

yenilenme raporu

2011-08-12T03:51:00.000-07:00

28.Temmuz'da yazmışım bloguma. Kendimi yenileme ve mutlu etme projemle ilgili. Birazcık rapor vereyim.
Bir kaç küçük anı saymaysak, çok başarılı gidiyorum. 2 haftada yaklaşık 2 büyük poşet kıyafet,çanta ve ayakkabımı kullanmadığım için verdim. İçlerinde çok sevdiklerim de vardı, yaşıma ve işime uygun olmadıkları için muhtemelen kullanmıyordum. Verdim gitti. Çok beğendiğim için biriktirdiğim şişeler vardı. Kulağa biraz saçma geliyor olabilir ama şişeleri severim. Biraz farklı bir şişe girdi mi eve, bir daha çıkamazlardı. Düşündüm. Sonra bana da saçma geldi. Hepsini geri dönüşüm kutusuna attık.. Zor oldu tabi, tek başıma yapamazdım, sevgilim yardım etti. Mutfakta da oldukça başarılı gidiyorum, hiç sebze veya meyve atmak zorunda kalmadım.

Mutfak demişken sağlıklı besleniyorum. Kola içmeyi bıraktım.Bazen sevgilinin bardağından bir yudum alıyorum ama hepsi o. Günde 2 fincan kahveden fazla içmiyorum ki genelde biri geçmemeye çalışıyorum. Üstelik şeker de kullanmıyorum. Suyu zaten çok içiyordum hala içmeye devam ediyorum. Yemektan ziyade içeçeklerle başım dertte olduğu için, özellikle bahsettim içtiklerimden. Tatlı ihtiyacımı meyvelerden alıyorum. Genellikle karpuz ve nektarin bu konuda yardımcı roldeler. Eğer çok daha büyük bir kriz gelirse, biraz dondurma yiyorum. Abartmadan.

Plates yapmaya devam ediyorum.Her gün yapmaya çalıyorum ama sanırım genele vuracak olursak 2 günde bir yaptığımı söylemem daha doğru olur. Ama en azından kendi sebeplerim oluyor ihmal etmek için. Başkaları yüzünden yada lüzumsuz işler yüzünden ihmal etmiyorum.

"Hayır" demeye başladım ve bundan dolayı çok mutluyum. Daha açıksözlüyüm galiba artık ve bu halim karşımdakine nasıl hissettiriyor bilmiyorum ama bana iyi geliyor.Doğruyu söylemek yada yalan söylememekten bahsetmiyorum. O kadar an var ki hayatımızda, aslında dürüst olmadığımız ama yalan söylemiyor diye kendimi dürüst zannettiğimiz. Ama kendimize dürüst olmadığımız. Biraz karışık oldu ama belki balka bir zaman anlatabileceğim bir örnekle açıklarım.

Haftada bir kere sinemaya gidiyoruz. Yapmaktan en çok hoşlandığım şeylerden biri film seyretmek olduğu halde, genelde en çok gitmeyi istediğim filmlere bile gidemezdim. Hep bir sebebi olurdu. Sonra dvd'sini bekler evde seyrederim, o ayrı. Evde sinema keyfini seviyorum, ama sinemaya gitmekte başka güzel oluyor.

Şimdilik durumlar böyle. Çok orjinal bir şey yok. Ama iyiyim!

ev sineması bitmez

2011-08-03T04:15:00.000-07:00

Benim puanım; 6.2(keyifli)

Benim puanım; 5.5(sıradan ama sıkıcı değil)

Benim puanım;6.5 (gerçek bir hikayeden uyarlama)

Benim puanım:6.0 (biraz komik, biraz duygusal)

Benim puanım;6.0(zeki bir film ama yer yer fazla durağan)

Benim puanım 6.5 (duygusal,hüzünlü ve sevimli)

Benim puanım;7.0

Benim puanım;7.5

Mutlu Jerry Projesi

2011-07-28T01:04:00.000-07:00

Sürekli olarak hayal kuruyorum. Çoğunlukla kurduğum hayaller yakın zamanda gerçekleşecek şeyler değil.Gerçekleştirmeye en yakın olanlar kendimde istediğim değişiklikler. Bu yüzden kendi kendime sesli olarak söyleyip duruyorum ki, kendimden saklamayayım. Çünkü insan en çok kendini kandırıyor. Hedefimin adı çok basit. Mutlu bir insan olmak. Ama bu, o kadar da kolay bir hedef değil. Zira yaradılışımın biraz depresif bir yanı var. Her ne kadar çok kolay mutlu olsam da, aynı kolaylıkla mutsuz da olabiliyorum. Kendi isteklerini sürekli tekrarlayan biri olmama rağmen, günlük hayatın içinde başkalarının istekleri doğrultusunda yön verebiliyorum tercihlerime. Bunun beni kayıtsızlaştırdığını farkettim. Gereğinden fazla kendimi yoruyorum, bana hiçbir artısı olmayacak işlerle. Bu yüzden artık bunları değiştirmeye çalışacağım. Sağlıklı beslenmek, spor yapmak, boş zamanlarımı zevk aldığım ve sonunda beni tatmin edecek aktivitelerle geçirmek istiyorum. Bu da ilk başlarda o kadar kolay olmuyor. Çünkü hepsi hayatımızı ve kimliğimizi oluşturan sıradan ama alışkanlık edindiğimiz yönlerimi değiştirmekten geçiyor. Bir aydan fazla bir zamandır plates yapıyorum. Ama bazen eve gelen misafirlerle yada yapılması gereken işler sebebiyle zaman bulamadığım oluyor. Oysa plates yaptığımda kendimi çok daha dinç ve enerjik hissediyorum. Bu yüzden kendime ait özel bir nedenim olmadıkça ertelememeye ve ihmal etmemeye söz verdim. Kendimize verdiğimiz basit bir sözün bile öyle çok kıymeti var ki, insan şaşırıyor. Sağlıklı beslenmek için elimden geleni yapıyorum. Sürekli girdiğim diyetlerin aksine, hedefi zayıflamaktan sağlıklı beslenmeye çevirmek işimi çok da kolaylaştırdı ve güzelleştirdi. Bunu bir zorunluluk gibi değil severek ve zevkle yapmamı sağlıdı. Kola içmiyor, abur cubur yemiyor, az kahve içiyor ve bol bol su içiyorum. Yemek yerken daha fazla yememem gerektiğini değil, yediğimin bana yettiğini düşünüyorum. Böylece masadan aklım kalarak değil gururla kalkıyorum. Cep telefonumu çok daha az kullanıyor ve televizyonu çok daha az açıyorum. Konuşmak istemedğim yada müsait olmadığım zamanlarda çalan telefona cevap vermiyor, özellikle ilgilendiğim bir program yoksa televizyonu açmıyorum. Böylece kitaplarıma çok daha fazla zaman ayırabiliyorum. Dinlediğim müzikleri bile değiştirdim. Neşeli, enerjik müzikler dinliyorum. Şu sıralar hayatımda beni gerçekten çok üzen bazı şeyler yaşadım. İlk başlarda çok incindim. Ama düşüncelerimi aynı konuyu sabitlemenin bana ne kadar zarar verdiğini gördükten sonra, bu konuyu düşünmemeye ve anlamak için kendimi yormamaya karar verdim. Aklıma geldiğimde beni en çok mutlu edecek şeyleri düşünüyorum, evdeysem Çiko'yla oynuyorum yada müziğin sesini yükseltip dans ediyorum. Kendi kendime bir nevi terapi uyguluyorum. Eşyalara karşı anlamsız bir bağımlılığım var. Örneğin çok sevdiğim bir giysimi artık kullanmasam bile veremem. Oysa ne önemleri var ki? Şimdilik kitaplarıma ve filmlerime olan bağımlılığım hariç hepsinden teker teker kurtulmaya çabalıyorum. Evin içinde gereksiz olan hiçbir şey kalmasın istiyorum. İhtiyacım olmayan ama gerçekten ihtiyaç duymadığım hiçbir şeyi almıyorum. Alışveriş hastalığımı yeneli çok olmuştu. Bu konuda daha da çok ilerledim. Bir kıyafete asla çok para vermiyorum. Onun yerine gidip kitap alıyorum. Yada daha anlamlı bir şey. Mutfak alışverişi yaparken bile azar azar almayı ve fazlasını çöpe atmamayı öğrendim. Geri dönüşebilir atıkları biriktiriyorum ve küçüçük bile olsa doğaya saygı duyduğumu gösteren bir şey yaptığım için kendimi daha iyi hissediyorum. İşte olduğu gibi evde de kendime küçük haftalık planlar yapıyorum. Böylece zamanımı daha iyi kullanıyorum ve plandığım şeyleri yapmanın huzurunu duyuyorum. Kötü yanlarını değil iyi yanlarını düşünüyorum hayatımın ve şükrediyorum. Ama bunu o kadar candan yapıyorum ki, birden tüm modum iyi anlamda değişiyor. İnsanların farkına varmadan yaptıkları yönlendirmelere yada çıkardığı zahmetlere müsade etmemeye çalışıyorum. Çünkü başkaları için yorulmak beni hiç üzmese ve karşılık beklemeden yapıyor olsam da, benden çok zaman çaldığını farkediyorum ve artık bu beni mutsuz ediyor. Ayrıca gergin, mutsuz ve olumsuz durum ve kişilerden uzak durmam, en azından onların kötü enerjisini kendimden uzak tutmam gerektiğini düşünüyorum. Zira şu an kendiminkilerle başa çıkmaya çalıyorum.
İnsanın alışkanlıklarını değiştirmesi kolay değil. Çevrenizdeki insanlar için bile kolay değil bu. Önceden başka türlü yaklaşacağınız veya davranacağınız konularda, farklı cevaplar ve tepkiler göstermek onları şaşırtıyor ve muhtemelen olumsuz şeyler düşündürtüyor. Ama zamanla anlayacaklarını ve hak vereceklerini biliyorum. Şu anda kendi üzerimde basit ama zor bir proje başlattım. Bunu başarmam lazım. Blogumu ilk yazmaya başlamamın asıl sebebi buydu ama sonra peşini bıraktım. Bu kez becerebildiklerim ve beceremediklerim hakkında daha çok yazıp kendimle daha çok yüzleceğim. Öyleyse perde açılsın ve Jerry gelsin. Mutlu günler dünyam!

Aramızdaki En Kısa Mesafe

2011-07-27T05:59:00.000-07:00

Barış Bıçakçı'nın kitapları denince, ben bir garip oluyorum. Üzerine hem uzun uzun konuşmak istiyorum, hem de sesimi çıkaramıyorumOnun kadar yalın bir anlatıma sahip olan yazar var mıdır? Abartısız, sade hikayeler. O hikayelerden teninize dokunan bir el, kulağınıza çalınan bir melodi..Yıllardır tanıdığınız bir dost, bir duygu.

Bu kitabını da okuyun, diğerlerini de. Benim gibi hepsi bir anda tükenmesin diye ara ara okuyun, tekrar tekrar okuyun. Benim gibi hissederseniz, bir bir yerlerde karşılaşmak isterim.

Bizim Büyük Çaresizliğimiz

2011-07-27T05:10:00.000-07:00

Bazı filmler vardır yada bazı kitaplar. Sizi çok etkiler. Başka seversiniz onları.Kitabını okumuş ve yazmıştım. Bu kez filmden notları kendime alacağım, her defasında okuyup mutlu olayım yada hüzünleneyim. Size tavsiyem; önce okuyun sonra seyredin.
bir an..

"Ender biliyor musun.Ben seni çok özledim. Özledim durdum"

"..Anneni, babanı kaybetmişsin.,daha çocuksun. Bakıyorsun a, yaşıyorum diyorsun,demek ki kaldırabiliyorum,ayaktayım, bir işim var,Çetin iyi kötü okuyor,felaket bekliyordun olmadı diyorsun.Oysa zamanla oluyor ne oluyorsa.Sen farketmeden,sen anlamadan.Çetin şimdiki Çetin oluyor mesela,ben de böyle bir Murat. Ağır bir yükün altına girdiği için kaskatı kesilmiş.."

Ender, Çetin,Nihal ve fonda Ankara

AZ

2011-07-27T04:38:00.000-07:00

Cümlelerini tekrar tekrar okutan, süper başlangıçlarını bana göre biraz hayalkırıklığı ile sonlandıran ama her kitabını merakla bekleten Hakan Günday, an itibariyle son kitabı Az'da, biri kız, diğeri erkek iki çocuğun (gencin-yetişkinin) hayat hikayesini anlatıyor.İlk hikayenin başrol karakteri Derda'dan size bahsetmeyeceğim. Çünkü beni en vuran kısmı, Hakan Günday'dan böyle bir karakter beklemeyişimdi. Beni ağlattı. Muhtemelen daha evvelde yazdım, ne kitap okurken ne de film izlerken pek huyum değildir ağlamak.Bilmedğimiz bir hikayesi yok Derda'nın ama anlatımı çok gerçekçi. Tüm yaşadıklarından sonra Derda, tertemiz, masum bir kadın oluvermiyor. Belki abartılı gelecek size yaşadıkları ama küçük bir kızın hayatının ırzına geçildikten sonra neler hissettiğini, normal bir hayat süren insanlar anlayabilir mi? Anlayamaz.Anlamalarını da beklemem. Derda, bir isyan hikayesi. İntikam hikayesi. Umutsuzluk ve çaresizlik hikayesi. İkinci bölümde karşımıza erkek çocuğu Derda çıkıyor. Babası hapiste, anası hasta, mezarlıklarda ziyaretçilerin yakınlarının mezarlarına su dökerek ekmek parasını çıkartmaya çalışıyor. Her zaman aç, yorgun ve yalnız. Anasını kaybediyor, hırsızlık yapıyor, hamallık yapıyor, okumayı öğreniyor. Ama bunların hiçbiri sıradan şekilde gelişmiyor. Tutanacak hiçbir şeyi olmayan Derda, Oğuz Atay'a tutunuyor. Gerçekten de öyle oluyor. Birden şaşırıyorsun ama garipsemiyorsun. Hangi Derda daha bahtsız bilemiyorsun.
Sonundan bahsetmeyeceğim elbette. Ama başladığım gibi bitiremedğim bir Hakan Günday kitabı oldu, her zamanki gibi. Ama bir solukta bitti, o ayrı. Hakan Günday için yapılan eleştirilere katılmıyorum, yazarı anlaşılmaz şekilde eleştirenler var.Yazarları kitaplarından bilirim, sevdiğim bir yazarı okumaktan beni alıkoyacak en küçük bir haberle karşılaşmaktan korkarım. Zira insanoğlunun en iyi yaptığı şey eleştirmek,yargılamak ve kimlikler yakıştırmaktır. Oysa bir gerçek vardır ki, biz gideriz, yazarlar ölür. Geriye kalacak olan sadece kitaplardır. Hakan Günday için söylenecek tek bir söz vardır. her kitabı okunur, okumaya değerdir.

----ayrıca Az sonrası, uzun zamandır (yıllardır) zamanının gelmesini beklediğim Tutunamayanlar'a başladım.-

Karanlığın Sol Eli

2011-07-27T01:51:00.000-07:00

Kış adlı gezegende insanlar çift cinsiyetlidir, yılın bazı dönemlerinde erkek, geri kalanında kadın olurlar. Çok tabidir ki, bu gezegende cinsiyete dayalı hiçbir ayrım yoktur. Ancak kitabın bütünlüğü içinde bakacak olursak, bu derinde kalmış önemli bir ayrıntıdır. Kitap kapağında konusu bu şekilde anlatılsa da. Bir kişi hem anne hem de baba olabilir.Ama asıl daha farklı olan aile,sevgililik gibi kavramlar bizim bildiğimiz süreklilik ve bağlılık kavramlarına tutunmaz. Kuvevtli ideolojiler yoktur, kimse kimseden üstün değildir, devlet çok kuvvetli değildir. Ayrılıklar olsa da, kavgalar veye savaşlar yaşanmaz.
Bir gün Kış'a, gezegenler birliği Ekumen'den erkek bir elçi gelir. Amacı bu gezegeni de birliklerine katmaktır. Tabi bu o kadar koly olmayacaktır. Uzun yıllar orada kalması gereken elçinin yaşadığı değişim anlatılır bir yandan.
Bilim-kurgu alanında pek okumadım,çocukluk yıllarımı saymazsam. Bu yazarın okuduğum 2.kitabı. İlk kitabı Mülksüzler de, başka bir dünyayı anlatan ve anlatırken, hem iyiyi hem kötüyü gösteren yazar, aynı şeyi bu kitabında da yapmış. Fantastik dünyasını, olağanüstü değil olağan dışı olarak kurgulamış. Dili oldukça sade belki biraz da fazla kuru, anlatımda iniş ve çıkışlar eksik gibi. Olağanüstü bir konuyla başladığı kitapta, ihanet,dostluk, güven,şüphe, politika ve klasik yaşama pek çok göndermeler var. Ama ben kitabı ilk elime aldığımda, tekrar tekrar okumak isteyeceğim bir kitap bekliyordum,umduğum kadarını bulamadım.

Yazarın tekrar aynı soruyu sorup yeni bir dünya yaratmasını bekliyorum. " Ya cinsiyet diye bir kavram olmasaydı?" Sizce?

Karanlıktakiler

2011-07-27T01:18:00.000-07:00

30'lu yaşlarında ofis boy olarak çalışan Egemen, psikolojik sorunları olan yaşlı annesiyle birlikte yaşar. Artık cehenneme dönen ve sabrının son kırıntıları ile annesine tahammüle çabalayan Egemen için tüm hayatı çalıştığı reklam şirketidir. İyi çocouktur Egemen. Çalışkandır, güleryüzlü ve yardımseverdir. Biraz saftır. Patronu Umay, Egemen'i iyi tahlil etmiş ve onu sevmiştir. Belki de acır. Ama kimselerden ilgi bulamayan Egemen, Umay'ın bu yakınlığını hayallerine koyar. Evde annesi giderek kötüleşir. Evden dışarı adımını atmayan anne kendi içinde bir dram yaşamakatadır. Ama filmin sonuna kadar biz bilmeyiz. Bazen merakla bazen acıyarak bazen gülerek bekleriz olacakları. Bütün sorular cevaplanır ve bence harika bir sonla film biter.

Filmde klişeler yok. İyi sadece iyi, kötü sadece kötü değil. Olmayacak şeyler oldurulmuyor. Yalnızlık ve acı var. Ama izlerken boğmuyor. İç karartıcı değil. Fragmanı her nedense korku veya gerilim filmi havası verse de, alakası yok. Her zamanki gibi, populer film izleyicilerinin çok olduğu ülkemizde hakettiği değeri bulamıyor ama ben izlemenizi tavsiye ederim.

Oyuncu seçimi tam yerinde ve oyuncular tartışmasız çok başarılılar. Ufak rolleri olanlar da dahil olmak üzere, herkes için geçerli.

Beyaz Şah

2011-07-25T05:02:00.000-07:00

http://amonka.tumblr.com/post/6115429606/beyaz-sah Sevgili Amonka'nın tavsiyesi ile okudum yine Beyaz Şah'ı. Onun satırlarına ek yapma gereği duymuyorum her zamanki gibi. Aslında hüzün dolu olmasına rağmen, gülümseten bir kitap.Tavsiye ederim.

Trenin Gara Girişi

2011-07-19T03:27:00.000-07:00

28.Aralık.1895'te Paris'te Lumiere Kardeşler tarafından ilk sinema filmi çekilir. İyi ki de çekilmiştir. Ya hayatımızda sinema olmasaydı?

Flush

2011-06-30T21:41:00.000-07:00

İngiliz şairleri Elizabeth Barrett ile Robert Browning'in mektuplaşmaları, aşkları ve kaçışlarını, köpekleri Flush'ı dilinden anlatan mini roman. Umduğun kadarını bulamadım ama kötü de diyemem. Flush'ı gerektirdiği kadar dillendiremedğini ve ifade edemediğini düşünüyorum. Bir köpeğin baş kahraman olduğu hissi her satırda kendini hissettirmiyordu bence. Öyle olsaydı, benim favori kitaplarımdan biri olabirdi.Flush'un çayır hayatından evde başlayan prensliği (tutsaklığı da diyebiliriz) , zamanla gösterdiği değişim, sonra kendinin üstün bir ırk olduğuna inanışı, kaçırılışı,tüylerini kaybedişi ile soyluluğunu kaybettiğine inanması, bebeği kıskanması.Aslında süregelen hikayesi ile yaklaşımı ile başarılı ama duygusal olarak okuduğumdan mıdır nedir bilemedim, bana duygularını geçirememiş bir kitap olarak raftaki sırasına geri döndü.

Dublörün Dİlamması

2011-06-30T21:16:00.000-07:00

Son zamanlarda okuduğum en eğlenceli kitap Dublörün Dilamması. Albino olan Nuh Tufan ile arkadaşı İbrahim Kurban'ın cin fikirleri ile içine girdikleri Ferruh Ferman'ın hayatı..İsimler bile şahane değil mi?

Murat Menteş'i ilk kez okudum ve anlatımını bayıldım. Her cümlesi külçe altın . Ama insanı yoran bir ağırlıkla değil, çekici ve tatlı. Tekrar tekrar okutan, gülümseten. Hiç bir yerinde abartıya kaçılmamış, sıradışı, muzip hikayesine rağmen sürekliliği hiç kopmuyor,, karakterleri ile ün salabilecek ve filmi çekilse kült olabilecek orjinallikte. Bir solukta okuyup bitirince üzülüyor insan, hemencecik bitti diye.

Canınız kitap okumak istemiyor ama illa da müptalalıktan bir kitaba uzanıyorsanız, Dublöürn Dilemamması'nı seçin, iştahınız açılacak, söz veriyorum.

“Demem o ki, insan sevgisiyle dolu değilim, [d]olmam da gerekmez. Yine de centilmenliği dürüstlüğe tercih ederim. Dürüstlük çoğunlukla kibre varır. Centilmenler; kindarlığın ve fevriliğin intikamla bağdaşmadığını bilirler.”

“Yalpalayarak yol alan felçli garson, önümüzden geçerken tepsideki bardakları şangırdatıyordu. Arkasından bakınca, limonata dolu bardakların birinden diğerine atlayıp duran Japon balıklarını gördüm! Döndüğünde, tepsi gibi düz suratına buzlu bir tebessümü yayıp boş gözleriyle bize baktı. Bir sade bir sütlü kahve istedik. Bu arada pastanenin duvar kağıtlarında mor kertenkeleler geziyordu..”

Bruges

2011-06-24T23:51:00.000-07:00

Bruges'ı anlatmaya başlamadan önce bu küçük şehre aşık olduğumu söylemek istiyorum. Küçük ama çok güzel bir şehir. İnsan kendisini bir film setinde gibi hissediyor. Mimarisi tamamıyla Ortaçağ zamanından kalma, hiç yeni yapılar kondurulmamış. Üçgen çatılı evleri, parke taşlı yolları, kanalı, kanalların üzerindeki küçük köprüleri, rengarenk canlı çiçekleri, faytonları, mis gibi pancake, pasta kokuları içinde gerçekten çok, bir rüya gibi sokaklarında dolaşmak. Çektiğimiz bütün fotoğraflarıı koymak isterdim . Küçük olması sebebi ile 3 günlük bir tatil yeterli olacaktır ama mutlaka her sokağını yürüyün, her köşesine gidin. Gece hayatı çok canlı sayılmaz, sokaklar erken saatlerde boşalıyor, gece 12 gibi ise fazla açık yer kalmıyor. Bu yüzden gündüzleri yorulmaktan korkmayın. Akşamları bol bol dinlenebilirsiniz.

Bruges, 14.yüzyılda ticaret merkezi iken, kanallarının çamur dolması ile ekonomik hayatı sona ermiş. Böylece şehre giriş çıkışların azalması, uğrayacağı tahribatı azaltmış. Çokta güzel olmuş. Yoksa bu kadar güzel kalabilir miydi?

Şehrin meydanı olan Markt Meydanında, 83 metre yüksekliğinde Belfort Saat ve Çan Kulesi bulunuyor. Kulenin 366 basamaklı dar merdivenin çıkarak, Bruges'u panoromik olarak seyredebilirsiniz. Herhangi bir sağlık probleminiz yoksa, bu merdivenleri çıkmaya değer diye düşünüyorum. Kulede sanırım 50'ye yakın çan var, çanlar melodik şekilde çalıyor.

Meydanda kuleden başka, hükümet binası bulunuyor. Yine meydanın tam ortasında, Fransız istilasına karşı savaşan iki liderin heykeli yer alıyor.Meydanı çevreleyen diğer binalarda idari binalar. Ama hepsi de oldukça ihtişamlı.

Bruges'in diğer meydanı Burk Meydanı. Markt Meydanına göre daha küçük bir meydan.

Gezebileceğiniz çok sayıda müze var, eğer meraklısı iseniz. Bazıları ücretli bazıları değil. Saat kulesine çıkarken bir kaç Euro fazla verip alabileceğiniz bir biletle bazı müzelere ücretsiz girebiliyorsunuz ama tavsiye etmem. Zira ücretsiz gireceğiniz müzelerde görülmeye değer fazla bir şey yok. Bu yüzden özellikle görmek istedğiniz müzeler varsa onları ziyaret etmenizi tavsiye ederim. Bana kalırsa, Bruges'de müzelere girmeye gerek yok. Şehrin kendisi o kadar tarihi ki, sadece sokaklarında dolaşmak zaten sizi eski zamanlara götürüyor.

Bruges, köprüler anlamına geliyormuş ve Reine Nehrinin üzerinde sayısız köprü var gerçekten. Bruges'den dönmeden mutlaka tekne gezisi yapmalısınız. Hava soğuk veya yağmurlu bile olsa, bu gezintiyi yapmadan dönmeyin. Zaten yağmur yağarsa size şemsiye veriyorlar. Ayrıca rehber eşliğinde yapıyorsunuz gezintinizi. Aynı şekilde fayton gezisini de tercih edebilirsiniz. Yada bisiklet kiralayıp, bisiklet turu ile de şehri gezebilirsiniz. Biz tekneyi ve adım adım her noktasında yürümeyi tercih ettik.

Bruges'ü keşfedişimiz, Colin Farell'in başrolünde oynadığı 2008 yılı In Bruges filmi ile olmuştu. Açıkçası öncesinde hiç duymamıştım. Filmin kendisinden çok Bruges başroldeydi bizim için ve Bruges'ü görmeyi o gün kafamıza koymuştuk. Hem Bruges'ü hem de filmin geçtiği evi gördük. Sevgilim ve ben o an çok mutluyduk. Küçük veya büyük, insanın hayalini gerçekleştirmiş olması olağanüstü değil mi?

Şehirde yürümeye devam ederken, elinize bir bardak sıcak çikolata alabilir (The Old Chocolate House'nın sıcak çikolatası harika) yada yorulduğunuzda, kendilerine özgü 400'e yakın biralarından yudumlamak üzere bir kafeye oturabilirsiniz. Yine meydana çok yakın, ördekleri ile , köprünün altından akan nehrin yanındaki yemyeşil parkta (Miinewaterpark )bir mola verebilir ve sevgilinize yeniden aşık olabilirsiniz.Sevgiliniz yoksa da, para atıp dilekte tutabilirsiniz.

Bruges'de 3 farklı yürüyüş yolu seçebilirsiniz. Bunlardan birincisi, alışveriş yolu dedikleri, turistlerin öncelikli olarak tercih ettikleri,yolun iki tarafında da yer alan mağazaların , cafelerin bulunduğu yol. İkinci yol sessiz yol dedikleri ve turistlerin yoğun olmadığı genellikle daha sessiz olan yol. Mutlaka görün, çok harika evler var. Halk genellikle bu yol üzerindeki evler üzerinde yaşıyor.

Neredeyse her evin cam kenarında renkleri canlı taptaze çiçekler var. Evlerin kapları ve pencerelerigenellikle kırmızı, mavi, yeşil renkte. En fazla 3 katlı ufak evler. Pencerelerinden evlerin içini görebilmek için epey uğraştım ama başarılı olamadım.Yerli halktan birinin beni içeriye davet etmesini ne çok isterdim. Böyle bir şehrin halkının ev yaşamını merak etmem çok doğal değil mi?Sanki bizimle aynı yüzyılda yaşamıyor gibiler çünkü.

Begijnhof dedikleri bahçe içindeki evler, Haçlı seferleri sırasında kadınlar ve çocuklar için yapılmış.Bütün evler beyaz ve sessizlik hakim. Ayrıca burada cadılığın başladığına inanılıyormuş.

Şehrin dış girişinde yel değirmenleri var. Sevgilim kendilerini çok sevdi. Hemen yel değirmenin arka yolu da 3.yolumuz.Bir yanda şehri çevreleyen nehir, bir yanda ağaçlar. Genellikle şehir halkı bu yolu koşmak ve bisiklete binmek için kullanıyor.

Şehir, biraları, çikolataları ve harika pancake ve waffleları ile ünlü. Pastalarla fazla aram olmadığı halde, ben bile tattığım her şeyi sevdim. Yemekleri de çok güzelmiş ama yine benim etle pek aramın olmayışı, ne yazıkki değerlendirme yapmamı engelliyor. Unutmadan dantellerinden de bahsedeyim. Bir zamanlar ülkede ekonomik faaliyetler durunca, halk çok fakirleşmiş ve kadınlar sıkıntıdan dantel örmeye başlamış.Daha sonra da bu dantelleri satarak para kazanmışlar, böylece şehir dantelleri önem kazanmış ve çok ünlenmiş.

Bruges'ü ne kadar anlatmaya çalışsam başaramam diye düşünüyorum. Çok büyülü bir şehir. Ortaçağ mimarisine düşkünseniz, modern yapılardan ziyade eski tarz evlere hayransanız mutlaka ziyaret etmenizi tavsiye ederim. Eğlenmek için değil ama ruhunuzu dinlendirmek için daha güzel bir Avrupa şehri olamaz diye düşünüyorum. Ayrıca planlamasanız bile, yakın Avrupa şehirlerinden birine gittiğinizde 2 gününüzü Bruges için ayırabilirsiniz. Zaten en fazla 3 gün Bruges için yeterli.
Son olarak "I lOVE BRUGES" demek istiyorum, tıpkı sokaklarında sürekli tekrarladığım gibi, bir kaç fotoğrafla bitiyorum.

Brüksel

2011-06-24T21:11:00.000-07:00

Belçika'nın başkenti Bruksel'e gidişimizin tek sebebi, oradan Bruges'e geçmekti elbette. Ama yine de Bruksel'de de görülecek , gezilecek yerler vardır diye düşündük. Ama yokmuş.Avrupa şehirlerinin klasik büyük meydanlarından olan Grand Palace meydanı şehrin merkezi ve meydana açılan ara sokaklar, turistleri ağırlayan restoran ve kafelerle dolu. Meydanda, Belediye Binası, Bira Müzesi gibi çok ihtişamlı binaları var. Konserler, eğlenceler genellikle meydanda veriliyormuş, biz stand olmasına rağen müziğe denk gelemedik.

Bruksel'in simgesi halin gelmiş olan Mannaken-pis'den de bahsetmem gerek. Hakkında birbirinden farklı bir çok efsanevi hikayesi olan Mannaken-Pis, en yaygın olan hikayeye göre, Bruksel'de çıkan bir yangını üzerine işeyerek söndürmüş. 450'ye yıkan kıyafeti olan bu heykelcik, üç kere çalınmış. Bugün gizli kameralarla korunan heykelcik, bizim gibi turistleri ancak güldürebilir. Televizyonluğunuzun veya konsolunuzun bir rafına koyabileceğiniz kadar küçüktür çünkü ve bence sevimli bile sayılmaz.

Gezilecek görülecek çok özellikli başkaca yerler varsa da, biz bulamadık. Çok yakın bir dostumuzla geçireceğimiz tek bir günü, keşiften ziyade sohbetle geçirmeyi tercih ettik. Hiç sevmememe rağmen çok ünlü olduğu için midyelerinen denedim. Güzel miydi bilemiyorum ama sanırım herkesin iştahla yiyor olması buna işaret. Midye dışında, 200'den fazla çeşidini yaptıkları patates, waffle, çikolata ve elbette biraları ile ünlü Brüksel. Restoran olarak, bizim de tercih ettiğimiz Chaz Leon'u tavsiye edebilirim.

Brüksel'de konuşulan diller Fransızca ve Flamanca ama elbette neredeyse herkes İngilizce biliyor. Hava sıcaklığı ortalaması çok yüksek değil.Bol bol yağmur yağıyor. Gitmeden önce mutlaka hava durumunu kontrol edin, sonra benim gibi valizinizi hiç işe yaramayan yazlık kıyafetlerinizde doldurmayın. Saat farkı Türkiye ile 1 saat. (geride)

Eğer zamanınız varsa, şehre yakın küçük bölgelere gidilebilirmş, ama biz gitmedğimiz için size de tavsiye edemeyeceğim. Giderseniz siz bana anlatın. Geçiş yeri olarak bir günlük Brüksel durağı yeterli olur.

diğerleri..

2011-06-17T06:02:00.000-07:00

(6/10)

(5/10)

(5.5/10)

(6,3/10)

BUDALA

2011-06-17T05:50:00.000-07:00

Romanın kahramanı, Prens Mışkın, saflık derecesinde iyi niyetli ve dürüst bulunduğundan, çevresindekiler tarafından "budala" olarak görülür. Romani Prens'in Rusya'da birden genişlyen çevresi içinde geçer.Prens , sara hastasıdır (tıpkı Dostoyevski gibi), ve kimsesi yoktur. Ancak çok kısa sürede çevresindeki insanlar tarafından çok sevilir ve kabul görür. Ancak buna karşın sürekli olarakta onlar tarafından yargılanır. Prens, her kötülüğe yine iyelikle karşılık vermeyi tercih eder. Aynı zamanda çokta zeki olan Prens, iyiliği yüzünden çoğu zaman saf bulunsa da, Dostoyevski'nin yazarken hedeflediği "güzel insan" olmayı becerir. Ama güzel insanın hayatı kendisi gibi güzel olmayacak, başka insanların hırsları ve yanlışları Prens'in de sonunu getirecektir.

Tüm kalabalığına rağmen, Budala bir aşk romanıdır. Ancak, aşk bildiğimiz kalıbında değil, Prens'in kalıbına göre yaşanır. .Yazık ki Prens asıl lakabını, aşkına gösterdiği budalalıkla hakeder.

Aşk Tesadüfleri Sever

2011-06-17T05:23:00.000-07:00

"Sen neredeydin şimdiye kadar" dediği çocukluk aşkını, yıllar sonra bulur esas oğlan Özgür. Özgür, öyle tatlı, öyle sevilesidir ki, bu filmi biz kadınların sevmemesine imkan vermez. Çünkü sevgilisi ile kendisi arasında kalmış olan kadına "ne karar verirsen ver, ben anlarım" diyebilen adamdır O. Deniz , yetersiz ama dengeli bir ilişki yaşadığı sevgilisi ile kavgalı olduğu sırada, aslında hafızasından çoktan silinmiş Özgür'ü bulur, şanslı bir hatun olduğu için. Ama şansı hep yaver gitmeycektir, biz kadınların nazarına gelir.

Filmi, çok beğenmeceğimi düşünerek aldım ama umduğumdan daha çok beğendim. Fazla tesadüf var denen filmde, tesadüfler bana abartı gelmedi. Geçmişe biraz daha az, bugüne daha çok yer verseydi sevgili yönetmen, bizi daha çok etkisi altına alabilirdi. Bir de Belçim Bilgim, filme hiç yakışmamış,filmi en çok bozan o olmuş diye düşünüyorum. Ama hoş bir filmdi yine de.

eylül akşamı

ZİYAN

2011-06-17T05:00:00.000-07:00

Aslında kitabı daha evvel ,okuyanlar için, kapağının yeterli geleceğini tahmin ediyorum. Ziyan, bir askerlik kitabı. Askere gitmeyenlerin gitmeden evvel okumalarını tavsiye etmeyeceğim, hiç gitmeyecek olanların mutluka okumalarını isteyeceğim ve askerden dönenlerin "alın askerlik" diye yakınlarına verebileceği bir kitap.
Eksi 16-17 derecelerde nöbet tutan, soğuktan yaşadığı an dışında tüm hayatını boşluğa bırakmış bir askerin, umutsuzlukla ve acıyla ölüme yakınlaşan bedeni, geçmişin kötü karakterlerinden Ziya Hurşid ile ayakta drumaya çalışan zihni..Kıyıda köşede farkedilmeden kalan zamanını tamamlamak isterken, göze batışları. İntihar etme isteği, yok olma, kurtulma isteği. Zorunlu askerliğe karşı cesurca dile getirdiği tepkisi.
Müthiş bir şekilde başlıyor kitap, üzerine düşünmeden geçmeye izin vermiyor cümleleri.

“Gazi, Dikmen sırtlarında dinleniyor. 12 Şubat 1921.”

"Gözlerimin hizasına asılmış fotoğrafın altında böyle yazıyordu: Gazi dinleniyor… Ama dinlenmiyordu. Atatürk’ün yüzlerce fotoğrafını görmüştüm. Bu fotoğrafta, dinlenen bir adam yoktu. Böyle bir adam görmüyordum. Ben bu fotoğrafta, bizden bıktığı için gözlerini kapatan birini görüyordum. Hepimizden, her şeyden bıktığı için bize bakmaktan vazgeçmiş birini görüyordum. Kurtarmak istediği insanların gerçekte bir sahtekarlar sürüsü olduğunu, onca çabasının hiçbir şeye değmeyeceğini düşünen bir adam görüyordum. Her şeyi bırakmak, her şeyden vazgeçmek, her şeyi siktir etmek isteyen bir adam. Hatta belki de hayatında ilk kez ölmeyi düşünen bir adam. Ölüp yok olmayı, kara karışmayı. Ölerek donmayı ya da donarak ölmeyi bekleyen bir adam görüyordum. Fark etmez, diye düşünen bir adam. Hiç fark etmez. Tek bir insan sesi daha duymak istemeyen, tek bir insan yüzüne daha katlanacak gücü olmayan bir adam. Bu yüzden kapalıydı gözleri. Üşüdüğünden değil, duymamak için örtmüştü kulaklarını. Evet, kesinlikle böyle olmalıydı. Gözlerimi ve kulaklarımı kapadım, diyordu. Artık istediğiniz kadar ihanet edebilirsiniz…"

Dayanamadım, yazdım, böyle başlıyor işte.Devamını da siz okuyun.

yazdan merhaba

2011-06-17T04:35:00.000-07:00

Uzun zamandır blouguma uğramayadım, oysa yazacaklarım oldu, kitaplar okundu, filmler seyredildi, şehirler görüldü ama kısmeti buraya damlamadı. Cuma gününün erken gelen haftasonu havası içinde bir kaçından bahsedeyim.

Ama önce herkese iyi yazlar !

Natalie'nin bebeği

2011-06-16T03:24:00.000-07:00

Natalie'ciğim de bebeiğini doğurmuş. Bir oğlu olmuş.Henüz fotoğrafını göremedim ama yine de yazayım dedim. Ne de olsa hayranıyım:)

take me with you..

2011-05-25T11:29:00.000-07:00

Meleğim

2011-05-23T10:48:00.000-07:00

Geçtiğimiz haftasonu, hayatımın ilk ve daimi aşkı anneannemi alıp İstanbul'a getirmek için Ankara'ya gittim.Teyzelerin birtanesi Muki'm de, anneanneme değişiklik olsun diye hep beraber Eskişehir'e günübirlik bir ziyaret fikri ortaya atınca, hemen kabul ettim. Cumartesi günü, anneannem , Muki'm ve tontoş teyzemle trene atladık. Bizi orada kuzenim karşıladı ve bütün gün Eskişehir'i dolaştık. Çok güzeldi.Bol bol yürüdük. Ama anneannem hiç yoruldum demedi. Yaşına ve sağlığına rağmen hiç şikayet etmedi.Günün sonunda trene binip Ankara'ya dönerken, hızlı gitmesi gereken tren, aheste aheste yol alırken, ben oflamaya başlamıştım ki, anneannem şikayet etmenin anlamsızlığı üzerine genel bir konuşma yaptı. Sözleri beni hedef almıyordu elbette, ben onun biricik torunuydum. Ama ben kendime dersler çıkarmayı bildim. Madem ki, tren yavaş gidiyordu, biz keyfini sürmeliydik. Yol kenarındaki evleri inceledik. Dikilen bitkilerin neler olduğu hakkında tahminler yürütmeye çalıştık. Sonuçta yol bitecekti, önemli olan sağ salim eve varmaktı.Sonunda evimize vardık. Ertesi gün kalabalıklaşan aile saadetimizin de tadını çıkardıktan sonra , pazartesi günü otobüs yolculuğu ile İstanbul'a döndük. Sanırım hayatımın en huzurlu ve en kısa yolculuğu idi. Çünkü yanımda anneannem vardı.

Salı gününü sakin sakin evde geçirdikten sonra, dün de deniz dolu bir gün geçirdik. Önce boğaz turu yaptık, anneannem ile birlikte. Sonra Kız Kulesine gittik. Bizi götüren tekne o kadar küçüktü ki, çok sallamdı ve ben yanımda anneannem olduğu için çok korktum. Yüzme bilmiyor ve ben felaket tellalı olduğum için sürekli tekne batarsa gibi olmayacak senaryolarla 10 dakikalık yolu korkunç geçirdim. Bir yandan anneannemi ürkütmemek için sakin durmaya çalıştım. Karaya çıktığımızda, korktuğumu anneanneme söyledim. O elbette korkmamıştı. "Olacağı varsa olur, neden korkayım" dedi. "Ben seni yerim anneanne" demedim. "Ben sana bir şey olursa naparım" diye düşünüp daha çok korktum. Yaşlanmak beni korkutuyor. Çünkü ben yaşlanırken sevdiklerim de yaşlanıyor. Bir gün karşımıza acı bir şekilde çıkacak olan ölümler daha çok yaklaşıyor. 30 yaşında da olsam, daha da çok yaşlansam ayrılıklara hazırlıklı değilim, olamam. Dedemi kaybedeli 7 yıla yakın oluyor. Hala alışamadım. Hala dün kadar yakın son görüşmemiz. Anneannemin varlığı , onun yokluğuna katlanmayı kolaylaştırıyor.Çünkü hala anneannemle konulurken, sanki yanında dedem varmış gibi hissediyorum. Ölüme bir çare bulamadıktan sonra, gelişen teknolojinin ne faydası var.

Aslında onu ne kadar sevdiğimi anlatmak için başladığım yazımda yine korkularım başrolu kaptı. Hep böyle oluyor. Bir türlü büyüyemiyorum belki de. Hayatımın en sıcak günlerini yaşadığım çocukluk günlerimi bile, onlardan uzaklaştığım için hüzünle anıyorum. Anneannem yanımda,yanımda olduğu için çok mutluyum ve inanılmaz bir huzur duyuyorum. Ama aklımdan geçen kötü düşünceler , mutluluğuma gölge düşürmeye çalışıyor. Ayrılıklar hiç olmasın , biz hep birlikte olalım istiyorum.

Anneannem, sen bu yazıyı hiç okumayacakta olsan, seni çok sevdiğimi yazmak istiyorum. Bir gün senin kadar yaşadığımda, belki benim de bir torunum olursa, ona senden bahsediyor olacağım. Sen benim kahramanımsın! İçimdeki bütün iyiliklerin sebebi sensin. Sen hayatımın en kötü günlerinde bile, beni hayata bağlayan meleğimsin. Sen zaten bir meleksin, ama en çok benim meleğimsin!

Levrek, hamsi, kalkan... Kader anı Haziran!

2011-04-28T05:30:00.000-07:00

Levrek, hamsi, kalkan... Kader anı Haziran!: "“Seninki kaç santim?” kampanyasının sonucu belli oluyor. Tarım Bakanlığı balıkların ve denizlerin geleceğine Haziran’da karar veriyor. İş işten geçmeden, balıklar tükenmeden, daha fazla ertelemeden, hemen şimdi eyleme katıl."

umut

2011-04-24T03:03:00.000-07:00

http://www.fundatoprak.com/

hala yoksun..

2011-04-22T03:55:00.000-07:00

İki yıla iki aydan az bir zaman kaldı, aramızdan ayrılışın. İnsan her şeye alışıyor, yokluğuna da alıştık. Hala hatırlıyor ama senden daha az bahsediyoruz. Acaba herkeste benim kadar aklından geçiriyor da, benim gibi bahsedemiyor mu, bilmiyorum.Ama öyle olduğuna eminim. Bazen herkesi toplayıp, senin için ağlamak istiyorum. Kendi kendime değil, eskiden olduğu gibi hep birlikte oturup, yokluğuna ağlayalım istiyorum. Sen de seni unutmadığımızı, hala acı çektiğimizi gör istiyorum. Sanki bu hayatın böylesine çabuk yoluna girmiş olmasından suçluluk duyuyorum. Senin seçimindi, biz devam etmeliydik diye düşünemiyorum. Sanki seni ölüme el birliği ile göndermişiz gibi, ölümün yüzünden duyduğum suçluluk duygusundan kurtulamıyorum. Çoğu zaman seni düşünerkeni beraber geçirdiğimiz güzel anları değil, ama o güzel günlerde bile sana bakıp seni göremeyişimize takılıyorum. "Biz hiçbir şeyin farkına varamadık" diyorum. Kör olmayı, susmayı, aldırmamayı asla tercih etmeyen biri olarak, neden sana uzanamadım diye kendime kızmaktan alıkoyamıyorum kendimi.Diğerlerine oranla daha çok farkına varmalıydım diyorum. Çünkü insanın bazen ölüme ne kadar yakın olabileceğini onlardan daha çok biliyorum. Bazen insanın nefes almak için çaba harcaması gerektiğini biliyorum. Çok büyük acılar yaşamayan insanların anlayamacağı "yok olma" ihtiyacını biliyorum. Ölümü, başkalarına vereceğin acı olarak değil, aksine rahatlama duygusu olarak görülebileceğini biliyorum.Ölüme giderken hissettiklerini düşündüğümde dayanamıyorum. İnsan kendi canına nasıl kıyabilir? Bunu bencillik olarak gören insanları anlıyamıyorum. İnsan, geleceğinden, sevdiğinden, hayallerinden bencillik ederek vazgeçebilir mi? Seni, bilemediğim ve göremediğim her şeye rağmen, herkesten daha çok anlıyorum. Belki de bu yüzden herkesten daha fazla suçluluk duyuyorum. Çünkü elini birimiz tutabilseydik, böyle olmayacaktı. Sen, ne kadar saklamış olsan da, ne kadar bize hep gülümsemiş olsan da, biz, sadece birimiz, gözardı etmeseydik bu normalliğini, böyle olmayabilirdi. Acımızla yapamadığımız hesaplaşmaları şimdi daha net yapabiliyorum. Elbette bir suçumuz yoktu, elbette sebebi biz değiliz, ama bizi iyi bir dost olmaktan alıkoyan ne vardı?Anlatılana yada görünene ikna olunarak, ağlayana omuz verererek , sadece derdini anlatana derman olmaya çalışarak dost olunur mu?Biz, hiçbirimiz iyi bir dost olmayı beceremedik. Diğerlerinden daha çok, görünenden daha fazlasını görmesi gereken bendim.İnsan psikolojisinin insanı nerelere taşıyabileceğini ben biliyordum çünkü. Ama nelerle meşgldüm ki böylesine kör olabildim? Bu beni kötü biri yapmaz muhakkak ama gerçeği de değiştirmez.

Randevu

2011-04-21T03:33:00.000-07:00

Dün, şiddetle yağan yağmura rağmen, oğluşum için kalktık Şile yollarına döştük. Her ne kadar başlarda, her türlü senaryoyu aklına getirebilme potansiyeline sahip olduğum için biraz huzursuz olsam da, Şile'ye vardığımızda, bizi karşılayan Özgür Bey'in doğal hayatı ile huzur buldum.Önde ve arkada olmak üzere kocaman bir bahçeye sahip olan evsahibimiz ve eşi, yeşillikler içinde, ağaçların gölgesinde, 2 küçük çocukları ve her biri ayrı cins 8 köpekleri ile birlikte yaşıyorlar. Yaşadıkları yer gibi, kendileri de öylesine doğallar ki..Başka bir dünyada olduğumu hissettim. İstanbul'u kötülemek istemiyorum, İstanbul'un sevmediğim insanlarından bahsetmek istemiyorum ama onların kalbimde, beynimde ortaya çıkardıkları hüsranı ne yazık ki hissediyorum. İşte, sanki İstanbul'un pisliğinden uzaklaştım, orada kaldığım bir kaç saat. Çok keyifliydi.
Yaşamayı hayal ettiğim hayatı yaşıyorlardı ve ben kendimden daha çok emin oldum. Doğa ve hayvanlar, beni mutlu etmeye yetiyor.
Günün maksadı ne yazık ki gerçekleşmedi ve Çiko ile Prenses çiftleşemedi. Ama bizim için bahane oldu ve cumartesi günü tekrar gideceğiz. Bu kez oğluşumun mutlu sona ulaşmasını diliyorum. Bakalım..

Kaybedenler Kulübü

2011-04-18T03:12:00.000-07:00

Çok söz etmeyeceğim, seyrederken merakla seyrettim ama umduğum kadarını bulamadım.Bir çok şey yerli yerine oturmamıştı. Filmin arasına sıkıştırmaya çalıştıkları aşk, gerçek aşkı hissettirmedği gibi, kızı başka kızlardan farklı gösterme çabalaları çok klişeydi. Seks sahneleri sanıldığı gibi çok değildi ama olanlar da olmaları gerektiği gibi değidi. Ahu Türkpençe, filme yakışmamıştı , ben kendisini sevmeme rağmen Kaan'ın aşık olacağı kız olarak göremedim onu. Kaan ve Mete arasındaki dialoglar güzeldi ama yetersizdi ve belki radyo programının daha çok üzerine kurulmalıydı. Yalnızlara ulaşan yanı daha çok anlatılmalıydı. Film, sonuyla da hüsran doluydu bence. "Issız Adam, Merhaba" dedirttirdi.
Ben, daha çok içime işleyen bir film bekliyordum, bulamadım ama kötü bir film değildi. Belki ben fazlasını bekledim. Çok başarılı olabilecek bir film, bir kaç şeyle bozulunca çok üzülüyorum galiba. Siz yine de izleyin.

Bazen kendinden uzaklaşmak ister insan,
Bazen gidersin sırf geri dönebilmek için.
Bazen ağlarsın baya,
Bazen ağlayamazsın baya baya"

"Oysa sevmek anlıktır"

"Ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olablir ki?"

"Yalnızlıktan kusucam be abi"

"-Nasılsın?
-Standart
-Allah standarttan saptırmasın"

"İyi geceler sayın dinleyen, tabi öyle bir şey mümkünse"

Temple Grandin

2011-04-15T02:34:00.000-07:00

En sevdiğim filmler arasına uzun zamandır bir film girmiyordu sanırım. Temple Grandin girdi. Otistik bir gencin gerçek hayat hikayesini anlatıyor film. Temple, annesinin de çabası ile, hayata küsmeyi değil, hayatta bir iz bırakmayı tercih ediyor. her şeye nesnel olarak bakan, resmederek algılayan Temple, başkaları tarafından hor görülmesine, alaya alınmasına rağmen hiç pes etmiyor. Başkalarından eksik olmadığını sadece farklı olduğunu biliyor. Çektiği acı ve sıkıntıları kullanarak değil, gücünü, zekasını ve sevgisini kullanarak insanlara ulaşıyor.Üstelik kendi mücadelesine hayvanların haklarını da ekliyor. "Doğanın kanunları vahşi olabilir ama biz öyle olmak zorunda değiliz" diyor ve zekasıyla onu anlama kapasitesine (insanlığına) sahip olmayan insanları bile ikna etmenin yollarını buluyor.

(Temple Grandin'in kendi fotoğrafı)

Filmi izlerken kendinizi onun dünyasına sokabilmeyi ve ona yardım edebilmeyi istiyorsunuz ama Temple'in bizim yardımınıza ihtiyacı yok.Ama bizim onun yardımına ihtiyacımız olmadığını söyleyemem.

Bu filmi mutlaka izleyin.

Fareler Ve İnsanlar

2011-04-11T02:15:00.000-07:00

George ve Lennie, ortak bir hayale ulaşmak için, buldukları çiftlik işlerinde çalışıp, para biriktirmeye uğraşan iki arkadaştır. George akıllı ama çelimsiz bir yapıya sahip, Lennie ise saf ve iri yarı bir adamdır ve yumuşak bulduğu nesneleri veya canlıları okşamak gibi zevki vardır.

İki arkadaş, son geldikleri çiftlikte patron ve patronun oğlu tarafından hoş karşılanmazlar ancak George, hiç bir beleya bulaşmadan biraz para kazanıp, oradan uzaklaşma niyetindedir. Ancak Lenni, başını derde sokmadan durabilecek midir?

Kısacık romanda kalbe dokunan öyle çok şey var ki...

Bir Süre Yere Paralel Gittikten Sonra

2011-04-01T02:45:00.000-07:00

Barış Bıçakçı, okuduğum 2.kitabı ile en sevdiğim yazarlar arasında yerine alıyor. Yalın ve samimi anlatımıyla, abartmalara,süslemelere yer vermeden, sanki çok yüzeysel anlatıyormuş gibi yazan ama en derini görmemizi sağlayan satırlarında, duyguları kendi yaşadıklarımızçasına yoğun hissediyorum.

Bir Süre Yere Paralel Gittikten Sonra, Başak'ın intiharı ile yazılan bir kitaptır. İntihihar etmek için hiçbir nedeni olmayan Başak, neden gitmiştir? Nedeni olmayan bir insan, bu güzelim hayata veda edebilir mi? Peki kimin ölmek için yeterli bir nedeni olabilir ki?

Sarmaşık

2011-03-26T02:26:00.000-07:00

Birbirinden garip insanları bir araya getiren tesadüflerin kitabı..

Renk körü olan ve Picasso'nun bile takdir ettiği Ali Ferah ve ilk Türk Nobel ödüllü yazar Salim Abidin. Ama bu kadar da değil, şizofren bir kardeş, geçmişin gölgesinden kurtulamamış bir anne, bebeğini istemeyen hamile Sedef, fahişe Ludmilla, Kıbrıslı savcı, ressam boya işçisi Oleg, sevgilisi için ünlü bir tablo hırsızlığına hazırlanan Celine..Garip kişileri bir araya getiren tesadüfler de aynı gariplikte.

Kitaptaki tesadüfler ikna edici ve gariplikler çok olağan gelmiyor okurken, ama kitabı okurken merakla okumaya engel değil.

Tekrar okumak istediğim kitaplara aşık olan biri olarak, Sarmaşık onlardan biri olamadı. Yazar, kitabı 4,5 ayda tamamlamış, keşke biraz daha üzerinde çalışsaymış, başarılı anlatım tarzıyla ve dili kullanmaktaki becerisiyle, hikayeyi daha çok işleseydi, daha kalıcı bir kitap olurmuş diye düşündüm ben.

kalmak veya gitmek

2011-03-24T07:36:00.000-07:00

(resim Marebeth Quin'e aittir)

Her şeyin çok başka olabileceğini bilirken, bu kadar eksik yaşamak canımı çok sıkıyor. Kendime itiraf etmekten korktuklarım yada dile getirmek canımı sıkıyor yada gerçeği daha çok gözüme sokuyor diye susmalarım, benimle yaşadığım hayatın, dostlarımın, neşemin, enerjimin ve yaşama isteğimin arasına giriyor. Her geçen gün biraz daha başkalaşırken ve kendimden uzaklaşırken, içine düştüğüm sinsi ama derin bunalımın farkına varıyorsam da, düşmemek için sadece rollere tutunuyor ama gerçek bir çare aramaktan kaçınıyorum. Belki de çaresiz olduğunu görüyor ve bunu kabul etmek istemiyorum.

Kendini tanıyan bir insan olarak, bir gün bu durumdan kurtulacağımı biliyorum. Mutsuzluğuma ancak ben izin verdiğim sürece devam edebilirim, bunu da biliyorum. Ama vazgeçmeyen tarafım sabırla bekliyor. Yitirerek değil, kazanarak devam etmeyi istiyor. Hayat, yanıbaşındaki insanları farketmeyen, onları gören ama bakmayan, duyan ama dinlemeyen, dokunan ama sevişmeyen insanlarla dolu biliyorum.Hayat, bir çırpıda sevgisini, dostluğunu harcayan insanlarla da dolu, onu da biliyorum. Hayalleri yarım kalmış, hayallerini unutmuş insanların dünyası bu dünya. Aşkı, heyecanı, özeni, şevkati her fırsatta ağza alan, ama aslında gönlünde yaşatmayan insanların dünyası.Onlardan biri olmak istemiyorum ben. Ne kalarak, ne vazgeçerek...

Sevgili Arsız Ölüm

2011-03-19T01:22:00.000-07:00

Huvat ve Atiye, çocukları Halit,Seyit,Nuğber,Mahmut ve Dirmit..Alışılmadık bir anlatım tarzı ve başarılı Türkçesi ile, köyden kente göçen bir aileyi anlatıyor yazar Latife Tekin. Gerçekçiliği kadar düşsel anlatımı içiçe geçen kitap, ilk bölümde ailenin köydeki hayatlarını, cinleri perileri ile, hurafeleri ile anlatır. İkinci bölümde, artık o hurafeler yüzünden köyden kente göçmek zorunda kalan aile, kentte kalabalık nüfuslarına rağmen bir türlü eli sürekli iş tutan biri çıkmadığından, sürekli olarak sefalete sürüklenirler.Sefalet içinde kavgalara ve ayrılıklara düşen ailede, anne Atiye'nin Azrail'le pazarlıkları, çocuklarına ettiği nasihatlar, Dirmit'in en başında beri yarattığı kendi dünyası ve dostları, Seyit'in güç arayışları, Halit'in kent yaşamındaki kayboluşları, sonra karısının önce sessizliği sonra hiç susmayışı, yol üzerinde ayrı ayrı duraklar gibi değil, ayrı yolların sonunda keşismesi gibi, hikayesel bir dille anlatılır.

Kitapta, kişiler karakterleştirilmemiş, iç dünyalarından ziyade davranış biçimleri seyredenin dili ile ve olduğu gibi anlatılmıştır.Kurgusu güçlü değil demek yanlış olmaz ama daha çok yazarın tercihi o yönde olduğundan diye düşünüyorum, ne-neden-nasıl sorularının cevabı yok, hatta bazen bu soruları sordurtmuyor bile. Cahilliğin ve fakirliğin damgasını vurduğu aile, yazarın iştah kabartan Türkçesi özgün ve başarılı bir kitap ama beni benden almış değildir. İçinde bir türlü kaybolamadığım satırlarına rağmen, Atiye'nin aile içinde kurmaya çalıştığı uyum ve Dirmit'in "onlar gibi olmama" gayreti ve sonunda kavuştuğu ve kazandığı özgürlüğü, kitabın içinde beni en çok etkiliyenler oldu.

''elmas gelini cok ozledim tulumba.''
''o da seni ozlemis dirmit kiz.''
''kime soylemis?''
''ince ince yagan kara soylemis"

Oscar'dan son damlalar

2011-03-04T11:41:00.000-08:00

Blue Valentine

Mutlu sonla başlar her evlilik. Ama devamının nasıl gelişeceğini asla bilemezsiniz.Ne denli aşık olduğunuzun, ne denli mutlu hissettiğinizin, paylaştılarınızın, geride bıraktıklarınızın, heyecanlı düğün hazırlıklarınızın , nikah masasında en yüksek sesinizle "evet" diye bağırmış olmanızın hiç bir önemi yoktur. Evlilik başka bir hikayedir ve aşka bağlı olduğu kadar aşktan bağımsızdır. Evliliğin yürümesi için aşk lazımdır,aşksız evlilik anlaşmadır ama aşk evlilik için yeterli değildir.

Bundan sonrası az biraz spoil içerir.

Dean ve Cindy, genç yaşlarında anne-baba olmuş bir çift olarak,aşkın yanında biraz minnet ve mecburiyetle evlenirler. Sonsuz, hiç bitmeyecek gibi gelen duyguların yerini zamanla, karşıdan bakanın tam olarak anlayamayacağı bir sıkıntı alır. Taraflardan her birinin aynı duyguya düştüğü hallerde yollar ayrılır ve bu diğeri kadar acıtmaz. Ama biri hala aşıksa, diğerinin çekip gitmesi de, o kadar kolay olmaz. Hem sizi hala seven adama karşı, sevmeyene olduğu kadar bomboş kalmazsınız, hem de artık başkalaşan duygularınızı karşınızdakine anlatmakta zorluk çekersiniz. Sizi öpüp koklayınca, sorunlar çözülmez artık. Sizi ne kadar çok sevse de, ağlasa da, yalvarsa da, artık kaybedilen kaybedilmiştir ve geri gelmez. Sevmek ve orada durmak, her zaman anlamak ve paylaşmak değildir.

Bir evlilikte tıkanıp kalmak ile aşkın çaresiz halini, Dean ve Cindy ile ayrı ayrı gösteren, her ikisine de aynı ölçüde üzülmemizi sağlayan filmde, bir yandan Cindy'nin Dean'a sarılmasını istiyor, bir yandan Dean'in Cindy'i özgür bırakmasını istiyorsunuz.

Gerçek bir aşk hikayesi.

Olağan bir evlilik dramı.

Kör bir adam.

Aşık bir adam.

Kaybolmuş bir kadın.

True Grit

The Fighter

Piç

2011-03-02T23:19:00.000-08:00

Hakan, Barbaros, Cenk ve Afgan.Farklı çıkış noktaları ama aynı duygularla piç olmuş 4 genç. Kinyas ve Kayra ile anlattığı hiçlik duygusunu bu kez piçler anlatıyor. Başka bir hayatı seçselerdi, başarılı, imrenilen ve arzulanan insanlar olabilecekken, toplumsal değerleri, ahlak ve değer yargılarını, olağan düzeni yaşamayı redderek, sadece istedikleri gibi yaşadıkları hayatlarını anlatıyor. Kuralsızlıklarının içinde aslında kendilerine has kuralları var ve bu kuralları sadece piçler anlayabiliyor.

Sorumluluk duygusunu bir nebze olsun barındırmayan piçler, yaşadıkları evden kovulduktan ve artık borç alacak kimseleri kalmadığından, ellerindeki kişisel eşyalarını satarak yaşamaya, hayatta kalmaya çalışırlar.Gidişatları ne kadar kötü de olsa, bunu görmezden gelirler ve yarını düşünmeden yaşamaya devam ederler. Çocukluklarından ve ilk gençlik yıllarından edindikleri bilgilerle dünyayı ve tüm insanlığı anladıklarını sanan, kendilerini diğer insanlardan üstün görerek, ukalaca tavırlarla başkalarını küçümseyen piçler istedikleri her şeyi becerebileceklerini sanırlar, vazgeçilmez olduklarını sanırlar, cahilliklerinin içinde gördükleri ve yaşadıkları dünyada hiçliklerinin farkında değillerdir yada bu hiçlikten gurur duyacak kadar kaybolmuşlardır.

Sorgulayan, hayal kuran, aşık olan, isyan eden veya düşünen her insanın hayatın bir döneminde kısa da olsa eylemsiz de olsa, bu hiçliğe düştüğü olmuştur. Hatta kitabı okurken, adını sayacağımız piçler bile bulabiliriz. Hakan Günday'ın akıp giden cümleleri ile sürekliyici bir kitap olan Piç, okurken alacağınız zevki eksiltmese de, bazı noktalarda kopmalar yaşatıyor. Aslında istedikleri anda, refaha erebilecek bu gençlerin, kırılma noktalaırnı anlatmayı ihmal ediyor ve bazı satırlarda, özellikle sonlara doğru, inandırıcılığını kaybediyor.

Arka Kapaktan: Piçlerin çocukları olmaz.
Piçler, aşık oldukları kadınların kendilerini kurtaracaklarını düşünür. Oysa hiçbir kadın dünyaya bir piçi kurtarmak için gelmemiştir.
Piçlere sır verilebilir. Ölümleriyle son bulan sırdaşlıkları vardır.
Piçlerin cinsel hayatı düzensizdir.
Piçlerin bedenleri ve akılları, diğer insanlarınkilerin aksine nasırlaşmaz. Onların nasırlaşan tek yerleri ruhlarıdır.
Piçler sadece kendi aşklarına saygı duyarlar. En yakın dostlarının kadınlarına dil ve el uzatabilirler. Bu durumda piç tabii ki suçlu, ancak piçlik meşrudur.
Piçler düzensiz hayatlarında düzenli olarak içki içerler. Belli sayıdaki kadehten sonra sarhoş olup sızarlar. Sızdıkları yerin adı huzurdur.
Piçlerin babalarıyla olan ilişkileri mezar taşı kadar soğuk, yeni dökülmüş kan kadar sıcaktır.
Piçler insan öldüremedikleri, ağır suçlar işleyemedikleri, korkak ve hain oldukları için yaşadıkları yerleri zorunlu kalmadıkça terk edemezler.
Piçin davranış ve tercihlerini sadece bir başka piç kabul edilebilir olarak değerlendirir ve "Neden?" diye sormaz. "Neden" sorusu piçliği yok eder.
''Piçler açtı. Piçler kirliydi. Ter, toz ve çamur kokuyorlardı. Üşüyorlardı. Ama gülüyorlardı.''

83.Oscar Sahipleri

2011-02-27T18:35:00.000-08:00

83. Oscar Töreni başlamak üzere. Şahsen çok heyecanladığım isimler veya filmler yok,Natalie Portman Ve Aronofsky dışında, çokta süprizli oalcağını düşünmüyorum. Inception en iyi filmi hakediyor diye düşünsem de muhtemelen The King's Speech'e gidecek. Colin Firth ve Natalie Portman en iyileri alır diye düşünüyorum. Colin Firth'e rakip, bana göre James Franco olabilir. Yönetmen Darren Aranofsky alsın isterim ama David Fincher'e gidecek gibi görünüyor. Elbetteki eninde sonunda heykeli kapması gereken bir yönetmen ama The Social Network'den daha iyi filmleri oldu ve olacak bence. Yardımcı kadında bir türlü adayımı seçemedim ama erkekte Christian Bale hakediyor diye düşünüyorum. Umarım kötü süprizler olmaz..

En İyi Sanat Yönetmeni: Alice In Wonderland , Karen O'Hara-Robert Stromberg

En İyi Görüntü Yönetmeni: Inception, Wally Pfister

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu: Melissa Leo, The Fighter

En İyi Kısa Animasyon: The Lost Thing

En İyi Animasyon Film: Toy Story 3, Lee Unkrich

En İyi Uyarlama Senaryo:The Social Network,Aaron Sorkin

En İyi Orjinal Senaryo:The King's Speech, Did Seidler

En İyi Yabancı Film : In A Better World (danimarka) yönetmen: Susanna Bier

En İyi Yardımcı Erkek : Christian Bale , The Fighter

En İyi Özgün Müzik:The Social Network, Trent Reznor-Atticus Ros

En İyi Ses Miksajı:Inception,Lora Hirschberg,Garry Rizzo, Ed Novick

En İyi Ses Kurgusu:Inception, Richard King

En İyi Makyaj:The Wolfman,Rich Baker-Dave Elsey

En İyi Kostüm:Alice In Wonderland,Colleen Atwood

En İyi Kısa Belgesel:Strangers No More,Strangers No More; Karen Goodman ve Kirk Simon

En İyi Kısa Film:God Of Love, Luke Methany

En İyi Belgesel:Inside Job,Charles Ferguson ve Audrey Marrs

En İyi Özel Efekt: Inception, Paul Franklin, Chris Corbould, Andrew Lockley ve Peter Bebb

En İyi Kurgu:The Social Network; Angus Wall ve Kirk Baxter

En İyi Şarkı: Toy Story 3 - We Belong Together , Randy Newman

En İyi Yönetmen:Tom Hooper - The King's Speech

En İyi Kadın : Natalie Portman - Black Swan (Nina)

En İyi Erkek: Colin Firth - The King's Speech- Bertie

En İyi Film:The King's Speech

Red Carpet Şöleni

2011-02-27T17:47:00.000-08:00

127 Hours

2011-02-25T02:27:00.000-08:00

Aron Ralston trekkinmg ve tırmanma için gittiği, Blue John Canyon'da (Utah) beklenmedik bir kazaya düşer. Ne yazıkki ailesi ve arkadaşlarından, hiç kimse nerede olduğunu bilmez.Aron, hayatta kalmaya ve kurtulmaya çalışır.

Gerçek bir hayat hikayesi. Filmin büyüsünü bozmak istemem, hakkında daha fazla okumadan izleyin isterim.Uyarlama filmler gözdelerim olduğu için,bu filmi de Aron'ın yaşadıklarını hissederek izledim. Danny Boyle, Transpotting ve Slumdog Millionare'den sonra bir unutulmaz film daha yaptı diye düşünüyorum. Slumdog Millionare'den daha başarılı bana göre.

Tek kişilik bir film ve James Franco filmin her karesine yakışıyor. Bencil, vurdumduymaz ve ukala Aron'ı, bir kahraman gibi değil, gerçek bir karakter gibi oynuyor. Filmin başlangıç şekli süper. Bir tarafta kalabalık ve akan bir hayat.. Diğer tarafta Aron. Bize onun nasıl bir adam olduğunu daha başından anlatıyor.
Başına gelenden sonra, mücadelesi ve tepkileri çok Aron'ca. Bir çelişki yaşatmıyor. Kameraya konuşmaları, radyo programı insanı derinden etkiliyor. Ben sadece kanlı sahnelere dayanamadım, malum biraz tutuyor.

Ödüle yakın durduğunu düşünmüyorum ama başarılı bir uyarlama, tek kişi, tek sahne diye korkmayın. Sürükleyici. Ayrıca tekrar hatırlatırım. Gerçek!

The King's Speech

2011-02-25T01:33:00.000-08:00

Kralın varislerinden biri olan Albert Frederick Arthur George, aile içindeki adıyla Bertie, küçüklüğünden beri kekemedir. Özellikle konuşma yapması gereken durumlarda, dili kendisini oldukça zorlamakta ancak gittiği doktorlardan bir çare bulamamaktadır. Sevgili eşi Queen Elizaneth, kendisine son olarak çok tavsiye edilen bir konuşma uzmanı bulur ve Lionel Logue adındaki bu adamın kendisine has bir tarzı ve tedavi için gerekli gördüğü kuralları vardır. Tedavisi devam ederken karalın ölümüyle tahta geçen abisinin, skandal ilişkisi yüzünden koltuğunu kardeşi Bertie'ye bırakması ile kendisini daha zorlu günler beklemektedir, üstelik ülke savaşa girecektir.

Kral 6.George'nin gerçek hikayesine dayanan film, kekeme bir kralın tahta çıkışını değil, kraliyet ailesinin içindeki yalnız bir adamın, terepisti ile kurduğu arkadaşlığı ve sayesinde kendisini keşfetmesini anlatıyor.

12 dalda Oscar adaylığı bulunan film, 2010 Uluslararası Toronto Film Festivali'nde Halkın Seçimi ödülünü, Bristish Independet Film Awards'ta en iyi film,en iyi kadın, en iyi erkek, en iyi yardımcı erkek, en iyi senaryo ödülünü, yine Bafta Ödüllerinde en iyi film ve ei iyi erkek dahil olmak üzere 7 dalda ödül aldı. Filmin aldığı ödüller oranın bir zevk verdiğine katılmamakla beraber, görüntü,dekor ve kostümler çok başarılı, oyunculuklar ödüle layık. Colin Firth, en iyi erkek ve Geoffrey Rush en iyi yardımcı erkeği hakediyor bence.

Başka Sesler Başka Odalar

2011-02-17T02:47:00.000-08:00

Truman Capote'nin ilk okuduğum kitabı oldu . Çok hevesle başlamıştım ama zoraki ilerledim. Neden bilmiyorum bir türlü içine giremedim kitabın. Ne anlatım tarzı ne de hikayesi beni cezbetti. Aslında yazarın diğer kitaplarına da gönüllü idim ama bu kitaptan sonra vazgeçtim denilebilir. Belki bir tavsiye ile tekrar denerim.

Kitap, Joan Knoxûn annesinin ölümünde sonra hiç tanımadığı babasının yanına taşınması ile başlar. Babası Yurtluk adı verilen ıssız sayılabilecek bir çiftlik evinde yaşamaktadır ve evdeki herkes biraz ilginçtir. Çocuk yaştaki Joan, yalnızlık içine düşmüş ancak babasına kavuşamamıştır.

Kimseyi kitaptan soğutmak istemem, zira Truman Capote'ninde fazlaca seveni vardır, bilirim. Bazen frekanslar tutmuyor. Tom Ribbins ile de fazlaca tutmamıştı.

Arka Kapaktan alıntı ile tercih size kalsın;

Annesinin ölümünden sonra doğduğu günden beri hiç görmediği babasının yanına gönderilen Joel Knox’un öyküsü, kendisini birdenbire farklı bir ortamda, hiç tanımadığı fazlasıyla ilginç insanların yanında bulan bir delikanlının masumiyetini yitirme ve yetişkinlerin dünyasına adım atma öyküsüdür. Sonunda herkes gibi büyür Joel Knox, ancak terk edilmişliğin, yalnızlığın ve farklılığın damgasını vurduğu çocukluk ve gençlik döneminin izlerini tüm yaşamı boyunca taşıyacaktır.

Truman Capote, yayımlanmış ilk romanı olan Başka Sesler Başka Odalar’da yenilikçi üslubu, çarpıcı betimlemeleri ve ilginç karakterleri ile edebiyat dünyasına yeni bir soluk getirmekle kalmamış, farklı tarzı ve güçlü kalemi ile 20. yüzyıl edebiyatına damgasını vuracağının ipuçlarını da vermiştir.

The Kids Are All Right

2011-02-12T22:10:00.000-08:00

Lezbiyen bir çift olan Nic ve Jules, yapay döllenme yolu ile aynı donerden iki çocuk sahibi olmuşlardır. Çocuklardan Joni, 18 yaşına girdiğinde , kardeşi Laser'in isteği ile babalarına ulaşır ve onunla tanışarak severler. Babalarını anneleri ile tanıştırarak hayatlarına alan çocukların garip aile ortamları bundan böyle daha da garipleşecektir.

Farklı yaşam tarzını ele alan film, merak uyandırıcı ve hızlı ilerliyor. Ailenin hangi model olursa olsun aile olduğunu, alışık olmadığımız ilişki modellerinin sorunlarının da, mutluluklarının da aynı olduğunu anlatıyor. 20 yıldır birlikte olan çiftin, monotonlaşan ilişkileri ve ergenlik döneminde 2 genç.

Oyunculuklar çok başarılı. Annette Bening Oscar'a "En iyi kadın" ile aday oldu ama bence onun yerine "yardımcı kadın" daha mantıklı olurdu. Filmin başrolünde ondan çok Julianne Moore var. Her ikisi de sizi eşçinsel olduklarına inandırıyorlar ve hiçbir yerinde sırıtmıyor. Sadece sevişme sahnesini çok başarısız buldum. Cesaret edilememiş ve yorgan altlarına sokulmuş bir hali vardı. Bu haliyle de gereksiz bir sahne olmuş. Ya hiç eklemeselerdi yada daha gerçekçi bir sevişme sahnesi ekleselerdi.

Oscar'ı hakettiğini düşünmüyorum, inişleri çıkışları izleyiciyi o kadar heyecanlandırmıyor. Tekrar tekrar izlenecek bir film değil. Ama Akademi için oldukça sempatik bir aday. Bakalım..

Filmden ipicuları vermek istemiyorum. Beğeni ve eleşitirlerim süprizleri açığa çıkaracak cinsten olduğu için bir türlü yazamadım. Mutlaka izleyin ama. Filmden bir müzik ile yazımı sonlandırayım.

Joni Mitchell "blue"

83. Oscar Adayları

2011-02-04T22:39:00.000-08:00

Her ne kadar, Oscar konusunda güvenilirlik duymasam da, takip etmeden duramıyorum. Törene kadar her zamanki gibi filmleri izlemeye çalışıyorum. Benim de kendi Oscarlarımı yetiştirmem lazım:)Aday filmler geçen yıla oranla daha iştah açıcı diye düşünüyorum. Oscar Adayları için tıklayınız

The Social Network

2011-02-04T10:29:00.000-08:00

Film, Mark Zuckerberg'in Facebooku nasıl, ne şekilde, kimlerle kurduğunu, Facebook'un tabiri caizse para basmaya başladıktan sonra, kendisine karşı açılan tazminat davasının eşliğinde anlatıyor. Harward öğrencisi, süper zeki Mark, asosyal bir adam, cins bir tip, iletişim özürlüsü,popüler de değil. Bazı bir takım alavare dalavereler ile zekasını da birleştirince, dünyanın ortakhanesi haline gelen Facebook'u kuruyor.Filmin konusu zaten bundan ibaret olduğu için fazlaca ipucu vermek istemem.

Asıl merak ettiğim, bu film kimden dinlendi, öğrenildi ve senaryosu yazıldı.Neden biraz daha öğrenilmedi?Ama hiç sormadığımız soruları bize sordurup,sonra çekip gitmek olmaz ki. Madem ki biyografik film, o zaman ben daha çok bilmek istiyorum, elimde değil, anlamak istiyorum.Film boyunca, adamı kötüleyip, hırsız yapıp, hain yapıp, Eduardo'nun ağzından parayı umursamadığını satır arasında söylemesi yada filmin sonunda "aslında sen kötü bir adam değilsin" denmesi saçma olmuş.Adamın ağzına bal çalmak olmuş bence.

Filmde, Mark'ın en yakın zavallı arkadaşı Eduardo'nun sevgilisi çok gereksiz bir karakterdi. Sean Parker'ı oynayan Justin Timberlake rolüne oturmuş. Jesse Eisenberg zaten çok başarılı ama en iyi Oscar, ona fazla.Oscar'da 8 dalda aday olmasını biraz abartı buldum. David Fincher'a bugüne dek Oscar verilmemiş olması onların kusurudur. Ama şimdi hiç olmadık bir film ile Oscar'ı vermeye hazırlanmaları (en popüler bu film gösteriliyor) kendilerini affettirme politikası mıdır yoksa konunun popülerliği midir sebep? Bilemedim. Ama Fight Club'la, Benjamin Button'la,Seven ile vermedikleri ödülü, bu filmle vermeleri David Fincher'i tatmin eder mi, bilemem ama bizi etmez, orası kesin. Bir kere hiç David Fincher filmi havası yok filmde. Ama nihayetinde David Fincher filmi.Elbetteki izlenecek. İzlenirken sıkılınmayacak. Mark'a sinir olunacak, Eduardo'ya üzülünecek, Sean'a yumruk atasınız gelecek.

İyi seyirler.

Due Date

2011-02-03T15:33:00.000-08:00

Peter, seyahati sonrası dönüş uçağında, başına musallat olan Ethan yüzünden uçamazlar listesine alınır ve mecburiyetten Ethan ile ülkeyi baştan sona araba yolculuğu ile yapmaya kalkışınca, başına gelmeyen kalmaz.
"hayır ya", "olamaz ya lütfen" nidaları eşliğinde kendini izleten film, kahkahalarla güldürmedi ama eğlenceli.

Bir yol hikayesi. Böyle arkadaşlar var hayatta ama, o kadar da uzak değil. Sevsen mi dövsen mi bilemezsin. İnsanları güldürmek zor, komedi dalında fazlaca yorum yapmakta beni yoruyor.

Karakterler başarılı yazılmış, oynanmış. Abartısı yerinde, ayarında.

İyi seyirler efendim..

Terapi

2011-02-03T15:08:00.000-08:00

Henüz okuduğum 2. kitabı ile en sevdiklerim arasına giren David Lodge, kurgusu,ironileri, tasvirleri, ilişki analizleri ve karakterleriyle kitap okumanın zevkini layığıyla yaşatıyor. Düşünce Balonları ile tanıştığım yazar, Terapi de Tubby Passmore adında bir sitcom yazarının hayatını anlatıyor, kendine özgü yazı uslubuyla.

Passmore, 5 yıldır Tv'de yayınlanan ve popüler olan bir sitcom sayesinde oldukça zengin olmuş, karısı, terapileri ve platonik sevgilisi ile gösterişsiz bir hayat sürmekte iken, şiddetli diz ağrısı çekmeye başlar.Hayatındaki kötüye gideşin ilk belirtisi olan bu sancılarla birlikte,hobi olarak oynadığı teniste geriler, cinsel hayatı kötüye gider,dalgınlaşır, içine kapanır ve eşiyle arası bozulur. Giderek daha çok bunalıma giren Passmore'a, sürekli olarak devam ettiği akupunktur, aramaterapi, terapisti,aromaterapi veya fizyoterapi yardımcı olamaz. İlerleyen bunalımına bir de Kierkegaard adındaki varoluşçu filizof takıntısı eklenince, farkına varamadığı bir çıkmaza doğru sürüklenmeye başlar, öyle ki sitcomun ansızın başına gelen sorunları ile bile uğraşmaya tahammül edemezken, Kierkegaard'ın filmini yapma takıntısı ile yollara düşer. Bunalımları ve saplantıları içinde giderek daha da batağa saplanan Passmore, ucunu yakalamayadığı düşüncelerinin peşinden, çok eski günlere, okul günlerine dönecek ve birden bambaşka duygularlarla yine yol değiştirecektir.

Tuttuğu günlük ile bize kendine anlatan Passmore, yanılsamalarını en açık şekliyle gösterirken, tatminsizliğin ve yalnızlığın resmini çekiyor.Dayatılan yaşam profillerinin içinde insanın kayboluşunu ve aslında mutluluğun formülsüz olduğunu hatırlatıyor..

milyarlarca insan

2011-02-03T14:24:00.000-08:00

Dünyada milyarlarca insanız. Her birimiz birbirinden farklı. Her birimiz için bir dünya, her birimizin kendi dünyası. Bizden başka diğerleri var. Bize yakın olan, uzak olan, sevdiklerimiz, sevmediklerimiz,tanımadıklarımız, bilmediklerimiz. Bizden başka diğerleri. Her birimizin kusurları var. Hiç birimiz kusursuz değiliz. Yanlışlarımız, hatalarımız, pişmanlıklarımız..Her birimizin bir hikayesi var. Her birimizin hikayesi, kendimize göre diğerlerinkinden farklı.Bizim bildiklerimiz var, başkasının bilmediği,anlamadığı. Bizim geçmişimiz, yaşanmışlıklarımız hep başka. Doğrularımız doğru,anlaşılmasa da, yanlışlarımız anlaşılır, affedilir.
Şu "an" şu dakika, dünyada milyarlarca "an" var. Kiminin içi yanıyor, kimi mutluluktan havalara uçuyor, bir evde ölü sessizliği, bir evde doğum sancısı, biri kavga ediyor, biri sevişiyor, biri susuyor, biri şarkı söylüyor, biri ölüyor, biri öldürüyor, biri arkasını dönüp gidiyor, biri kucaklaşıyor,biri ihanet ediyor, biri aldatılıyor, biri savaşıyor, biri barışıyor, biri mum ışığında oturuyor, birinin tüm ışıkları açık,biri genç, biri çocuk, biri yaşlı, biri bütün dünyaya küsmüş, biri şu anda bütün dünyayı düşünüyor.
Milyarlarca insanız, her birimiz birbirinden habersiz. Biri yanımızda, biri adını bile bilmediğimiz bir yerde. Çok kalabalığız, çok yalnızız.Çok fazlayız, çok ayrıyız. Milyarlarca insan..

The Diving Bell And The Butterfly

2011-02-02T10:07:00.000-08:00

Kelebek Ve Dalgıç olarak Türkçe'ye çevrilen film, Elle dergisinin editörü Jean Dominique Bauby'nin gerçek yaşam hikayesini, yine kendisinn yazmış olduğu aynı adlı kitabından uyarlanan, gerçek hayat hikayesidir. Jean Dominique,ansızın rahatsızlanır ve tüm kas sistemi iflas eder, kontrol edebildiği tek yer sol göz kapağıdır ve hayatının geri kalanında iletişimini onunla kuracaktır.

Her şeyi olan bir adam, bir anda her şeyini kaybediyor, tek göz kapağı ile hayata tutunuyor ve üstelik kitap yazıyor İnanılmaz bir dram ve inanılmaz bir başarı.Dünyanın varoluşundan bugüne, bu tarzda başarı gösterebilen sayılı insan olduğunu iddia etmekten çekinmiyorum.

Film, Jean Dominique'nin kitabı yazma kısmına daha çok odaklanmış , filmi izleyenlerin kitabı da okumak isteyeceklerine eminim, okumalıyız da. Belki kendimizden biraz utanırız. Şükretmeyi bilmek lazım, ama laf olsn diye değil, gerçekten şükretmeyi. Yapabileceklerimizin bir sınırı olmadığını, istediğimiz her şeyi ister ve çalışırsak mutlaka başarabileceğimizi...Filmi yazarken bile izlerken olduğu gibi kalakalıyorum. gerçek bir drami gerçek bir başarı. Hem film hem Jean Dominique..

Jean Dominique, kitabı yayınlandıkta 2 gün sonra hayata veda ediyor. Kitabının best-seller olduğunu ve filme uyarlandığını, hikayesine dünyanın her yerinden tanımadığı insanların gözyaşı akıttığını göremeden..

Eat Pray Love

2011-02-02T02:12:00.000-08:00

Kendini bulma ümidiyle İtalya , Hindistan ve Bali'den oluşan uzun bir seyahate çıkan Liz, sonunda aradığını bulur mu, aradığımız nedir aslında, aramakla bulunur mu yada bulduğumuz yeniden kaçacağımız şeye mi dönüşektir?
Herkesin birbirine benzeyen dertleri var, hiçbiri birbirine benzemez.Herkes çaresini başka yerde arar. Bir gün herkes bu derde düşer. Kimi kaçar gider, kimi kalır savaşır, kimi razı olur kaderine, kimi kaderini deler geçer.
Eat Pray Love, bir kendini keşfetme yolculuğudur. Bazı filmlerin, bazı yaş aralıklarına daha çok hitap ettiğini düşünüyorum. Bu da öyle bir film bence. Tıpkı Shall We Dance/Aşka Davet gibi. 30'lu yaşlara gelmiş veya geçmiş insanların arayışları, içinde kayboldukları hayatları veyahut hissettikleir eksiklik, gençlik yıllarımızdaki ile benzeşmiyor bence. O çok başka, sıkıntısı başka, amacı başka, tadı başka, derinliği başka.. Ama artık hayatımızı kurmuşken, hem hayatımız hem kişiğimiz yerli yerindeyken hissedilen bu eksiklik duygusu..Sonrasında içine düşülen bunalım, kaybolmuşluk, yapabileceklerimiz, korkularımız..Hepsi başka.Eat Pray Love, işte ergin ve olgun insanın keşif yolculuğu..

Black Swan

2011-02-01T11:12:00.000-08:00

Requiem For A Dream'dan unutamadığımız yönetmen Darren Aronofsky ve aşık olduğum kadın Natalie Portman! Nina, yalnız ve içine kapanıktır ve hayatındaki tek tutkusu baledir. Hocası Kuğu Kraliçe oyununda başrol olarak onu seçer ama Nina, öyle durgun, öyle ruhsuzdur ki, siyah kuğuyu canlandırabileceği konusunda tereddütleri vardır ve bu tereddütlerini Nina'ya da söyler. Başarılı olmak konusunda son derece hırslı olan Nina, korkuları, rüyaları, hırsı ve yetenekleri içinde bocalamaya başlayacaktır.Her ne kadar yaşadığı bu stres Nina'nın, etrafındaki herkese düşmanca bakmasına neden olsa da, aslında en büyük engeli kendisidir. Kusursuzluğun hayalini kuran Nina, psikolojik kusurlarına rağmen, kusursuzluğu yakalamayı başarabilecek midir?

Bir balerinin bir oyundaki rolü canlandırma korku ve gayretini anlatan, bunu anlatırken sadece balerini odaylayan, onu çok fazla dillendirmeyen, daha çok gösteren hikaye, sadeliğine ve yalnızlığına rağmen, anlatmak istediğini kesintisiz ve arızasız anlatmış, çokta başarılı anlatmış. Nina dans ediyor, ben dans ediyorum, Nina korkuyor, ben titriyorum, Nina kavga ediyor, ben bağırıyorum.

Natalie Portman, diğer adayların hepsini görmemiş olsamda, Oscar'ı hakediyor. Ben ona Oscar'ı daha Closer'da vermiştim zaten. Natalie Natalie Natalie! Başkası oynasaydı bu film başka bir film olurdu.

sevgiyle..

2011-01-31T10:38:00.000-08:00

bronşektazi molası

2011-01-31T03:43:00.000-08:00

Günlerdir nefes almak için efor seyreden bedenim, yavaş yavaş iyileşmeye başladı. Kusurlar, kabahatler haneme bir de bronşektazi denen bronş genişlemesini eklemiş olmaktan son derece gururluyum. Yazık ki, bu hastalık biraz özen ve ilgi isteyen cinsten, tıpkı benim gibi. Vazgeçmek zorunda olduğum bir takım kötü alışkanlıklarımla birlikte soğuğa, rüzgara ve benzeri olumsuz hava şartlarına uzak durmam da fayda olacak. Aslında hasta hasta yatarken bol bol düşünüp, bol bol kararlar aldım. Çokca da film izledim ama sonraya kalsın.
Aslında sadece şunu söylemeye uğramıştım.
HAYATTA EN ÖNEMLİ ŞEY SAĞLIKLI OLMAK! Sağlıklı olduğu her gün insan çok mutlu olmalı! Sağlığınızın kıymetini bilin, saçma sapan şeylere takılıp kendinizi üzmeyin.
Sağlıkla..

cahil

2011-01-27T02:01:00.000-08:00

uzun yollara dikmişim gözümü

sanki unutmaya yetermiş gibi uzaklar

cesurum 'ben giderim'i oynamak niyetim

niyet dediğin hep bozuk ayar...

aslında hiç zor değil anlamak

aynada görürüm hep

korkular kırıştırmış yüzümü

neden korktuğum belli mi sanki

sebebi belki de yalnız bocalama hevesi

en kolayı değil mi böylesi

kendi kendime sevdirdim bu rolleri

herkes kandı deliliğime

ama kendimi kandırmaya yetmedi

bu numaralar

aslında cahil bir adama gitmeli

anlatmalı derdi olmayan derdimi

işin lüksünde olmayan bir tek onlar

güler anlamaz beni

anlaşılacak yanı yok ki

bilmediğimden değil

kimbilir onun sadeliğinde bulurum belki

çareyi...

yine bir 24.Ocak..

2011-01-24T01:45:00.000-08:00

geçen 18 yılda kimbilir daha neler yazacaktı..yazdırmadılar..

19 ay..

2011-01-20T05:39:00.000-08:00

19 ay oldu, sen yoksun.Hayatın kaldığı yerden devam ediyor olması, nasıl acıtıyor canımı. Ama ediyor işte. Düşünürken seni, içimdeki boşluk büyüyor. Bazen bir masal gibi anarken seni, bazen bir kabus gibi kaçıyorum. Gün oluyor bugünü, el ele olmanın kıymetini hatırlatırken yokluğun, gün oluyor her şeyi, her birimizi, birbirimize olan sevgimizi bile anlamsız kılıyor.
Zamanla yüzünü görmemeye, sesini duymamaya alışıyorum. Ama senin yok oluşuna alışamıyorum. Biz sıcacık yatağımızda mışıl mışıl uyurken, senin o mezarda, toprağın altında yatmana alışamıyorum. Bugunü görememene, yarının olmayışına alışamıyorum. Henüz kurduğun hiçbir hayali yaşamamışken, hayallerinin sensiz kalmasına alışamıyorum. Kendimi zorluyorum, tüm kalbimle, başka bir dünyada iyi olduğuna inanmaya çalışıyorum. Ama akıl her zaman kalbime izin vermiyor..

yabancı

2011-01-20T05:07:00.000-08:00

yazamaz oldum ben artık. eskiden kağıdı kalemi elime alınca, yazardım uzun uzun. saçma da olsa yazdıklarım, bazen hayal de olsa, yada tam tersi karamsarlıkta sarsa tüm satırları, yazardım.
konuşamaz oldum aynı zamanda. bir çırpıda paylaştığım günlük hikayeler, daldan dala sıçrayan anlatımlar hep gerilerde kaldı. lafın lafı açtığı muhabbetlerde, sessiz sedasız dinleyen biri oldum çıktım sonunda. dostlarımla bir araya gelmekten çekinmeye, yeni insanlarla aynı ortama girmeye korkmaya kadar vardı bu halim.
düşünemez oldum. düşünmekten kaçmaya başladım. kendimi dinlemeyi bile bıraktım. güya "günü yaşa" deyip kendime, günü geçirmenin yollarını aramaya başladım.
başka biri oldum sanki..sevmediğim, sevimsiz biri oldum. yabancı oldum..

Kitchen Stories

2011-01-17T04:06:00.000-08:00

Bir araştırma şirketi Norveç'in kırsal kesimine araştırmacılarını göndererek, yalnız yaşayan erkeklerin mutfak hareketlerini gözlemlemek için bir araştırma başlatır. Gözlemin en önemli şartı, gözlemcinin evsahibi ile konuşma yasağıdır. Gözlemci, kendi karavanın uyuyacak, yemeğini kendi yapıp yiyecek ve evsahibine hiç müdahale etmeksizin, hareketlerini kağıda çizecektir.

Araştrımacılardan Folke, sessiz, sakin ve sabırlı bir gözlemcidir. Gözlemleyeceği Isak, ilk başlarda gözlenme isteğinden vazgeçmiş olduğu için, Folke'un ilk günleri oldukça durağan geçer. Isak kısa bir süre sonra inadını kırıp kendisini mutfağına aldığında da, çok fazla hareketlilik yaşanmayacaktır. Ancak Isak, yalnız bir adamdır ve zamanla gözlemcisi Folke'a karşı merak duymaya başlayacaktır. Böylece aralarında yasak bir dostluk başlayacaktır.

Love and Other Drugs

2011-01-16T01:24:00.000-08:00

Maggie ve Jamie, hızlı ve seks dolu bir ilişkiye başlarlar ve tek istedikleri iyi vakit geçirmektir.

Kadın güzel, erkek çekicidir. Kimse bağlanmak istemez ve sorumluluk ve sorunlardan uzak kalarak eğlenmek ve sevişmek tek istedikleridir. Ama hayat öyle değildir. Önce aşkla buluşurlar. Ama hala verilecek kararlar ve alınacak sorumluluklar vardır.

Vizyona "Aşk Sarhoşu" olarak girdi.
Oyuncular : Anna Hathaway ve Jake Gyllenhaal

Bir Kadının Penceresinden

2011-01-16T00:16:00.000-08:00

Oktay Rıfat'ın ilk romanı.
Filiz, genç yaşında 3 çocuk annesidir, eşi Bedri ile iletişimleri de ilişkileri de tükenmiştir. Yaşadığı içsıkıntısı, mutsuzluğu kitabın her satırında hissedilir. Karşısına çıkan genç Selim'e duyduğu aşk mıdır yoksa bir başkaldırımıdır, okuyana göre değişir.
Bazı bazı yabancı bulduğum, bizi yansıtmıyor diye düşündüğüm bölümlere rağmen çok kötü bulmadım. Ama genel olarak çok başarılı sayamayacağım kitapta, aldatan bir kadının duygularının özellikle de Türk kadının, üstelik 1975 Türkiye'sinde daha başka olabileceğini tahmin edebiliyorum. Yasak aşkın olduğu bir hikayede elbette sevişmek olacaktı, vardı da, ama biraz eski Türk filmlerindeki sevişme sahneleri gibiydi anlatımı. Sonra çocukları.. Aldatan bir kadının sevdiği adamın peşinden gitmesine mani oalcak çocukları.. Korkuları, gelgitleri.. Onlar yoktu. Belki Filiz, çok donuk , soğuk bir kadındı da ondan.Okuyacak olana engel olmayayım, okurken okunuyor, ama bir eksilik duygusu bıraktı bende..Komşunun gelip bir dedikodu anlatması gibi dinledim sanki..

Stranger Than Fiction

2011-01-15T23:59:00.000-08:00

Dvd adı: Lütfen Beni Öldürme

Sıradan ve yaknız bir hayatı olan vergi memuru Harold Crick, bir sabah uyandığında, kendi hareket ve düşüncelerini anlatan bir kadın sesi duymaya başlar. Sadece kendisinin duyabildiği bu ses, onun tüm düzenini alt üst etmeye başlar. Ses, yakın bir zamanda öleceğini söylediğinde ise, Harold paniğe kapılır ve kendisine yardım etmesi için edebiyat profösörüne başvurur Profösör, kaderini değişitirmesi için trajedi olan hikayeyi, komediye çevirmeye çalışmasını önerir. Bunun için de birbirinde hoşlanmayan iki insanın aşk yaşamaları gerekmektedir. Tam o sıralar hayatına giren Ana Pascalla, bu rol için biçilmiş kaftandır.

Senaryosu kesinlikle orjinal, benzersiz. Severek izledim.Ama belki biraz daha farklı işlenseymiş, mükemmel olabilimiş.

Hayatımızı boşa harcarken birden öleceğimizi öğrensek? Biz de bugunün heba oluşuna acımaz mıydık?

The Holiday

2011-01-15T23:39:00.000-08:00

Biri İngiltere'nin kırsal kesiminde bir kır evinde, diğeri zengin Kaliforniya'da yaşayan Amanda ve Iris, aşktan ve mutsuzluklarından kaçmak için 2 haftalığına evlerini değiştirirler.Fazla söze gerek yok diye düşünüyorum, sıcacık bir aşk filmi. Tekrar izledim tekrar aşık oldum.

Bu evde kim aşık olmaz? Bazı filmler vardır, izlerken de ardından da yüzünüzde bir gülümseme bırakır, hatta sizi de biraz heyecanlandırır. İşte öyle bir film..

izlemesen de olur filmleri..

2011-01-14T15:02:00.000-08:00

Bu aralar o kadar çok filme daldık ki, iyisi de çıkıyor kötüsü de. Yada tercit etmeyeceklerim.
Onlardan ikisi;

Gerilim sevenler için tavsiye edilir. Ben evimde sıcak sıcak otururken ne diye kendimi karanlık hole bakıp strese sokarım bilemedim.

Aşk filmi izleyelim , biraz romantizm yapalım dedik, aradığımızı bulamadık. İzlenir izlenmesine ama kapağında yazılı "gülmekten kırılacaksınız" tadında bir film değil.. Jennifer Aniston filmi değil, önce Steve Zahn filmi.

Ayrıca eklemden geçemeyeceğim, filmin orjinal adı; Management, dvd adı Aşk Yönetimi, Sinemada ise Tuhaf İkili diye vizyona girmiş. Buyrun burdan yakın..Bu ne saçmalıktır.

Soul Kitchen

2011-01-14T05:00:00.000-08:00

Uzun zamandır izlemek isteyipte izleyemediğim Fatih Akın filmi "Soul Kitchen" damağımda tam beklediğim kıvamda bir tat bıraktı.
Müzikler ve mekan başroldeydi ama onun dışında kimler oynadı derseniz;

Adam Bousdoukos(Zinas) ve Moritz Bleibtreu(Illias) başroldde, Birol Ünel (şef Shayn), Pheline Roggan(Zinas'ın sevgilisi Nadine),Anna Bederke(garson Lucia),Demir Gökgöl (evsiz), Uğur Yücel (şifacı)

Zinas,kötü giden olaylar akışı ile restoranı Soul Kitchen'i kaybetme ihtimali ile karşı karşiya kalır , kardeşi Illias, hapishaneden izinle dışarı çıkan bir mahkumdur. Zinas, alışılagelmiş yemekleriyle oluşturduğu müşteri portföyünü de, yeni şef Shayn'ın yemekleri yüzünden kaybedince, iyice zora girer. Bu arada feci halde bel ağrısı çekmektedir ve sevgilisi Nadine'nın peşinden Şangay'a gitmeyi planlamaktadır. Ah Zinas Vah Zinas. ..Neyse ki kardeşi Illias oralardadır ve ona yardımcı olacaktır.

Küçük bir not: Fatih Akın, Türk motifi eklemesin artık filmlerinin içine. hoşlanmıyorum. bu filmde bir tek şifacı bölümünde vardı ama o bile çok geldi bana..

Knight And Day (Gece Gündüz)

2011-01-09T23:53:00.000-08:00

June sıradan bir kızdır, Roy Miller'in ise sıradan olmadığı kesindir. İyi mi yoksa kötü mü olduğu belirsiz ajan Roy ile June bir gün karşılaşır.

Tom Cruise ve Cameron Diaz'dan, ilk dakikasından sonuna kadar sürüp giden bir aksiyon filmi.
Aksiyon seviyorsanız izlenir.
Tom Cruise seviyorsanız izlenir.

Cameron Diaz seviyorsanız izlenir.

Bir de mekanlar çok güzel, şehir şehir dolaşmışlar, çokta şık olmuş.Onun için de izlenir.

Testosteron

2011-01-08T22:17:00.000-08:00

Oyun Atölyesi'nde sahnelenen Testosteron, tabiri caizse erkek muhabbetinden oluşan, elbetteki de içinde bolca argo ve küfür bulunduran bir oyun. Yedi erkeğin, ayrı ayrı hikayesine değinen, bize erkeği, erkeğin kadın imgesini kadınsız bir ortamda en dürüst şekliyle anlatan oyunda, her bir karakter aynı ölçüde önemli ve başından sonuna oyun hep dinamik.

Oyuna bir fırsatını bulup, mutlaka gidin derim. Gidin ve her biri birbirinden yetenekli Mert Fırat'ı, Onur Ünsal'ı, Metin Coşkun'u, Emre Karayel'i, Timur Acar ve İnan Ulaş Torun'u canlı kanlı mutlaka seyredin. Oyun Atölyesi'nin konforu yüksek diyemem, ortalardan yer seçmeye bakın, oyun 2 saat 20 dakika, uzunca bir oyun, yorgun olmadığınız bir zamanda gidin ama oyun sizi sıkmaz, onu da bilin.

Salt

2011-01-08T21:43:00.000-08:00

Ajan Salt,CIA ajanı iken, birdenbire ortaya çıkan ve bir Rus hikayesi anlatan bir adam yüzünden Rus casusu olmakla ve iki devlet arasında avaş çıkması içinRus Başkanına suikast hazırlamakla suçlanır. İlk dakika başına gelecekleri öngören Salt, kaçmaya başlar ve kurduğu planla, hem Rus Başkanını korumayı hemde asıl casusu ortaya çıkarmaya çalışır.

Angelina Jolie'ye yakışmış, başarılı bir aksiyon filmi olmuş, bazı sahneler "yok artık" dedirtiyor tabi, ama hangi aksiyonda demiyoruz ki. Aksiyonda beklentierim az olduğu için sanırım, sürükleyici ise bana yetiyor. Seveniyseniz izleyin, meraklısı değilseniz aklınız kalmasın.

Ah Neydi Benim Gençliğim

2011-01-06T02:32:00.000-08:00

Şiir okuyayım biraz derken, yine Orhan Veli'de sonlandım. Hatırlayınca bu şiiri dayanamadım , size de hatırlatayım istedim.

Ah Neydi Benim Gençliğim

Nerede böyle hüzünlenmek o zaman;
İçip içip ağlamak,
Uzaklara dalıp şarkı söylemek;
Hafta sekiz ben eğlentide;
Bugün saz, yarın sinema,
Beğenmedin Aile Bahçesi;
Onu da beğenmedin, parka;
Sevdiğim dillere destan;
Sevdiğim,
Meyil verdiğim;
Ben dizinin dibinde elpençe divan,
Samanlık seyran.
Nerde,
Nerde,
Nerde böyle hüzünlenmek o zaman!

Orhan Veli Kanık

30'lar..

2011-01-04T21:03:00.000-08:00

Hayatımın geri kalan döneminde, her 3. Ocak'ta, istisnasız mutlu olduğumu biliyorum. Büyüme hevesinden ziyade, yıllar önce aynı gün dünyaya gelmiş olduğumu düşünmek, o bebeğin duygularını hissetmeye çalışmak, sonra yıllarla birlikte her sene biraz beni, sadece kendimi, değişimlerimi düşünmek, neleri başardığımı, neleri yaşadığımı ve kazandıklarımı hesaplamak beni mutlu etmiştir. Çok severim doğumgünlerini. Kimse de olmasa yanımda, yalnız da kutlasam özeldir, güzeldir benim için. Uyandığımda heyecanla uyanırım, İçimi mutluluk sarar. Hep böyledir. Hep böyleydi. Ta ki bu seneye kadar. Bu yıl kalktığımda içimde bir sıkıntıyla uyandım, tekrar uyumak, bütün günü yatakta geçirmek istedim. Her zamankinin aksine kazandıklarımı değil, kaybettiklerimi, başardıklarımı değil, başaramadıklarımı düşündüm. Korktum. Yitip gitmekten, kıymetsiz bir hayat bırakmaktan ardımda, yaşlanmaktan, çirkinleşmekten, aptallaşmaktan, unutkanlıktan ve kaybetmekten korktum. Akşama kadar kurtulamadım bu duygulardan..

Sonra akşama doğru, sevgilim elinde boyalar ve fırçalarla çıkageldi. İçimde bir cevher olduğuna inandığından değil, ama denemeye değeceğini düşündüğünden olmalı. Güzel resimler yapmak zorunda olmadığımdan, sadece kendimi eğlendirmek yeteceğinden olmalı. Sonra hatırladım. Hayatın bir arayış olmadığını, ticaret gibi eksi ve artıların hesaplarını tutamayacağımızı, bugünün tüm geçmişten ve tüm yarınlardan daha kıymetli olduğunu,bir eşya gibi yıllarla eskimediğimizi, aksine yıllandığımızı ve tatlandığımızı hatırladım.

Yaş otuz.. bana biraz yolun yarısı gibi geliyor. Çok söylemiş, Dante, Cahit Sıtkı. Aklımda yenilikler var, kendime dair, hayatımna dair. Ama bu kez sıralamayacağım. Sıralamadım hiç bir kağıt üzerinde. Dolu dolu bir yıl olsun, hep beraber. Hoşgeldin ömrümün 30'ları. Size 20'lerden daha iyi bakacağım, söz..

2010 biterken

2010-12-30T00:14:00.000-08:00

Koca bir yılı düşünüyorum. Nasıl geçti? Evlendim. Dolayısıyla 2010'un hayatımda bir damgası var artık. Dügün ve ev hazırlıkları çok fazla zaman aldı. Düşündüm de, geçen kış ve baharımız hep aynı meşgulüyetlerle geçmiş. Evlenmek, evlilik hazırlıkları, düğün telaşı bence eğlenceli işler. Sonra defalarca verilen bekarlığa veda partileri, gelin olmanın arkadaşlar arasındaki o eşşiz yeri, her birinin etrafınızda pervane oluşu, hımm.. Sevgiliyle yeni bir başlangıç, yeni ev hayatı, yeni yeni eşyalar.. Sonra birden bekar konumundan evli kadın sıfatına geçiş. Sizin için hiç farketmeyen bir çok kavramın, başkalarının gözündeki değişimi, bunlara alışma süreci, alışamama süreci, ya da asla kabullenmeme süreci. Nüfus cüzdanının 29 yıldan sonra bir imzayla karakter değiştirmesi..

Tüm bu telaşlar içinde, bazı şeylere çok fazla zaman ayıramadım. Örneğin fazlaca kitap okuyamadım, 2009 yılı ve 2010 yılı okumak açısından nedense çok fakir geçti. Bu yüzden yeni yılda bol bol kitap okumak istiyorum. Şimdiden okuyacaklarımı sıraya dizdim bile. Arkadaşlarımı da epey ihmal ettim. Hatta biraz haksızlık etmiş bile olabilirim. Benim için o kadar koşturdular, yoruldular ama ben sonrasında epey ihmal ettim onları. Ama biliyorum ki, gerçek arkadaşlıklarda böyle molalar sorun olmaz. 2010 beni biraz değiştirdi de. 2009'da Sevgili Cumhur'un gidişiyle başlayan farklılıklar 2010'da biraz daha belirginleşti. Bu değişikliklerden şikayetçi değilim. Belki biraz karamsar yanı da var ama farkındalıklarımın artığını düşünüyorum. 2011'in yılından çok büyük beklentilerim yok ama artık hayatımda erlemelere yer olmaması gerektiğini kuvvetle farkındayım, ne de olsa artık ömrümün ortalarındayım. (ben artık genç değil miyim? - çok acıklı) Miskinliğimden kurtulabilirsem her şey daha güzel olabilir. Yeni yıl yeniden umut diyelim o zaman. 2010, 2009'dan daha iyi bir yıldı hiç şüphesiz, 2011 daha da güzel olur inşallah.

istanbuldan

2010-12-28T08:45:00.000-08:00

Beşiktaş Şair Nedim Caddesinde, ortalarında bir yerlerde, Otantik Ev Tekstili mağazası - ben dükkanı tercih ederim- İstanbuldan, yukarıdaki şeker yastıklar, örtüler, el işleri, kolyeler, terlikler ve bir takım benzer şeyler barındırıyor. Sahibesi Meltem hanım da çok şeker. Yolunuz düşerse uğrayın..

Bizim Büyük Çaresizliğimiz

2010-12-23T06:58:00.000-08:00

Barış Bıçakçı'nın iki sıkı dostun, iki yıllığına evlerinde mecburi misafirliğe gelen genç üniversite öğrencisine olan aşkını anlatan kısacık ama tadı damağınızda kalacak romanı.

"birbirimize güneş kremi sürerken dışarıdan birine nasıl göründüğümüzü düşündüm. kıllı, göbekli iki koca adam. bizim olduğumuzu hisettiğimizden farklı, çok farklı görünüyor olmalıydık. bu acıklı gelmişti bana."

"bir gün biz de ihtiyarlayacağız çetin. zembereğimiz boşalacak. içimizde bakılacak, araştırılacak bir şey kalmayacak. biz sadece biz olacağız, ümitsizce kendimiz olacağız. hastane binalarına hayranlıkla bakacağız: "buranın kardiyoloji servisi iyiymiş diyorlar." ilaçlarımızı plastik bir margarin kutusuna koyup yanımızda taşıyacağız."

Kitap, 2011 yılının Mart ayında (eğer ki bir değişiklik olmazsa) film olarak karşımıza çıkacak. Seyfi Teoman çekmiş, İlker Aksum,Taner Birsel ve Güneş Sayım oynamış. Vizyona girer girmez izlenesi ama bir yandan kitabın asıl güzel olan anlatımını nasılda görsele taşıyacaklar merak edilesi film.

Kitabı okuyun, satır aralarındaki naifliği, eşine rastlanmaz dostluğu, özündeki samimiyeti kaçırmayın.

hababam..

2010-12-21T05:53:00.000-08:00

şimdi evde olmak, sıcak sıcak çayımı içerken, battaniyenin altından hababam izlemek istedim. basit bir istek ama vallahi de billahi de pek iyi gelirdi.

calimero der ki;

2010-12-10T02:28:00.000-08:00

Ah Calimero vah Calimero.Aklımdan geçip söyleyemediğim ve muhtemelen çoğunu asla söyleyemeyeceğim, beni üzen, sinir eden, bencillik eden, kendini bir şey sanan,konuşmayan, yada hiç susmayan, laf sokan, hava yapan, içimi darlayan, gerektiğinde koşmayıp, gerektiğinde de yalnız bırakmayan, bir rahat vermeyen, hep bana hep bana diyen tüm dost,eş, akraba, yakın insan ve yoldaki yabancılara.. "Ama bu haksızlık öyle değil mi?" diyorum.

Av Mevsimi

2010-12-10T01:45:00.000-08:00

Bu filme yorum yapmayağım ben. Filmde Şener Şen var, Cem Yılmaz var, Okan Yalabık, Melisa Sözen var. Filmi de Yavuz Turgul yazmış yönetmiş. Daha ne olsun. Değil mi? Onlar da öyle düşünmüş, "daha ne olsun" demişler. Hata etmişler. İzlenir izlenir ama bu kargodan başka şey bekleyenleri hüsranı uğratır. Siz de izleyin sonra konuşalım..

precious

2010-12-10T01:26:00.000-08:00

Henüz 16 yaşındaki Claireece Precious, Harlem'de babası tarafından teceavüze uğramış, çocuk doğurmuş, tekrar hamile kalmış, okulundan atılan ve aslında okuma yazma bilmeyen ve annesi tarafından zulmedilen genç kızdır. Film başından sonuna acı yüklüdür ama Precious, umutsuzluğunun içinde hala umudur korur.

Filmi izledikten sonra, insan kendi mutsuzluklarını çok yapay buluyor , birden hepsi çok önemsiz görünüyor ve şanslı hissediyorsunuz kendinizi. Diğer yandan Prcious ile aynı kaderi yaşayanları aklınıza getirince isyan ediyorsunuz. Bin değişik duygu ile cebelleştiriyor kısacası.

Precious'un hayal kurduğu anlar içimi en çok acıtan anlar oldu benim. Haksızlık değil miydi bu hayatın adeletsizliği? Bu kadar acı yaşayan tüm insanlar için aklıma geldikçe dua ediyorum. Umarım hepsi için bir gün aydınlık görünür.

Cevdet Bey Ve Oğulları

2010-11-29T00:59:00.000-08:00

Kim ne derse desin, ister intihalci desinler, ister vatan haini desinler, aldığı Nobel ödülünü kalemi ile değil dili ile aldı diye haketmediğini düşünsünler. Ne zamanki bir Orahn Pamuk kitabı alsam elime, heyecanlanırım. Kitaba başlamak için en güzel zamanı beklerim.Kapağına bakarken bile meraklanırım. Kitaplarını hemen almak yerine, hayatımın geniş zamanlarına yaymak için aralıklarla alır, okumak için kendi iç dünyamdaki doğru zamanı beklerim. Cevdet Bey ve Oğulları'nı da özellikle almamış, okumak için bilmediğim zamanını bekliyordum ki, geçen ay kendime verdiğim onay ile kütüphanedeki yerini aldı ve geçen hafta nihayet okudum, ne yazıkki bitti.

Cevdet Bey Ve Oğulları, Orhan Pamuk'un ilk kitabi. Pamuk, kitabı 22-26 yaşları arasında yazmış. 1983 yılında da, kitap Orhan Kemal Roman Armağanı ödülünü almış ve edebiyat dünyasına da giriş yapmış olmuş.

Cevdey Bey Ve Oğulları, 3 kısımdan oluşuyor.1.kısım, bir günde geçer ve o bir günde Cevdet Bey'i bize anlatır.Onu anlarız, hayata, aileye, işine, ticarete ve ülkeye bakışını anlarız. Zaman, meşrutiyet dönemidir. Cevdet Bey, müslüman bir tüccardır ve çok çalışkandır. Tek hayali, bir fotoğraf karesindeki gibi güzel, büyük ve zengin bir aile kurmaktır. Abisi, Nusret hastadır ve Cevdet Bey'e benzemez.Cevdet Bey'in aksine siyasi bir mücedalenin içinde, Jöntürklerdendir ancak hastalığı nedeniyle zor günler geçirmektedir.

Kitabın 2. kısmında, Cevdet Bey'in hayatının 30 yıl ilerisine gider. Cevdet Bey, Nigan Hanım ile evlenmiştir ve iki oğlu ile bir kızı vardır ve işlerden elini eteğini yavaş yavaş çekmeye başlamıştır. 2.kısım bize, Cumhuriyet'in ilk yıllarını, o zaman insanlarını, kendi iç dünyalarını, zamanla ve dış dünya ile hesaplaşmalarını anlatır. Cevdet Bey 'in küçük oğlu Refik, arkadaşları Ömer ve Muhittin ve zaman zaman diğer karakterler tarafından sorulan asıl soru, hayatın anlamının ne olduğudur.Özellikle Cumhuriyet'in ilk yıllarına denk gelmesi, sorulan soruyu daha anlamlı kılar ve karakterleri daha çok zorlar. Her biri, sorduğu bu sorunun ağırlığı içindedir.

Kitabın 3.kısmında artık 1970'lere gelinmiştir. Cevdet Bey'in torunu, Refik'in oğlu Ahmet,artık apartmana dönüşmüş eski yalının, çatı katında, yaşar. Ressamdır. Evinden dışarı pek adım atmaz. Yine, son bölümde bir günde geçer. Alt katta babaannesi Nigan Hanım yaşar ve yemeklerini orada yer. Bize, satır aralarında, ailenin büyükleri hakkında bilgi verilir. Bence bu kısım, kitabın zayıf kısmıdır. Uzun uzadıya anlattığı kişilerin hayatları hakkında birer satırla bilgi vermesi, beni biraz hayal kırıklığına uğratır..Kitap saki yarım kalmışlık hissi uyandır.

Ama genel olarak çok keyifle okunan bir Pamuk eseri. Dili, sonraki eselerine göre çok daha sade.Cumhuriyet'in kuruluşundan 1970'lere kadar Türkiye'nin de sosyal ve kültürel değişimini ve gelişimini de anlatan, 3 kuşak aile hikayesi.

can..

2010-11-26T05:45:00.000-08:00

ben nasıl sevmem seni? sen benim dünyamsın.sen benim köprümsün hayatıma. hayatımı altüst etmiyorsam, sensin sebebi. sen en samimi, en gerçek dostumsun. en sevdiğim sensin. beni en çok seven. sen, en karanlık anımda, en sıcak yuvamsın. yalnız değilsem, sen olduğundan. çekip gitmiyorsam, beni bekleyen gözlerindeki kederi bilmemden. abartıyor muyum? abartmıyorum. az bile söylüyorum. seni ne kadar çok sevdiğimi bilemeyorsan diye içimdeki ateşi anlatamam kelimelerle. küçücük ellerinle, nasıl da kavrıyorsun bütün bedenimi. küçücük gözlerinle nasıl da akıyorsun içime. seni çok seviyorum can. sen benim canımsın. bin tane canım olsa, hepsini sana veririm. iyi ki varsın can. ben sana yetemem ama sen yetmekten ötesin can.

suçlu

2010-11-26T04:23:00.000-08:00

yatağın sağ yanına baktı.sokaktan gelen karmançorman sesler, kulaklarında bir uğultuya, beyninde bir acıya dönüşüyordu. aklı o kadar dolu,bu doluluk o kadar sakattı ki, kalksa yürüyemeyecek, ayakları tutmayacak gibiydi. yatağın sağ yanı doluydu. dolu ama boş diye düşündü. sonra elini uzattı, yastık soğuktu.gerçeklerle yüzleşmesi gerekti. "insan kendini ele verebilir mi" diye sordu. suçlusu oydu. başına gelenlerin tek sorumlusu oydu. yatak çarşafına bulaşmış kandan, kendi parmak izleri çıkardı. teslim olması gerekti, biliyordu. ama itiraf etmek ne zordu. üstelik itiraf edeceği biri de yoktu. zoraki güldü. sinirleri bozuktu. "düne nazaran daha iyiyim" dedi. dün sinirleri bile bozuk değildi. yüzündeki hiçbir kası oynamıyordu. ellerine kelepçe takacak biri olsaydı, suçunu itiraf etmek bu kadar zor olmazdı. önce itiraf etmeli, sonra kendi cezasını kendisi vermeliydi.asıl zor olan da buydu. kendisini hor görecek, tiksinecek, daha çok kaçmak isteyecekti. bununla yüzleşmeye cesareti yoktu. gözlerini kapadı. hayale daldı.
uyandığında saati kestiremedi ama oda kararmıştı. kalktı.koşturarak tuvalete gitti.işini bitirip ellerini yıkarken, aynaya bakmadı. mutfağa geçti. her yer, insanın gözüne batacak kadar temizdi. sanki evde kimse yaşamıyordu. kimse yaşamıyor ama her gün biri gelip temizliyordu. bir otel odası gibi..kişiliksiz ve tertemiz. gittiği tatillerdeki otel odalarını hatırladı. gülümsedi. akşama kimi çağırsak diye düşündü. salondan maç sesi geliyordu.salona geçti. "akşama kime çağıralım canım" diye sordu, kanepede uzanmış sevgilisine. konuşmaya başladılar.aklından geçenlerle, ağzından çıkanlar arasındaki komediye isterik şekilde güldü. sevgilisi aldırış etmedi yada farketmedi. bilemedi. bilse de önemi yoktu.önce kendisiyle konuşması lazımdı. bu yüzden başkalarıyla hep susuyordu. kendisine söylemeyemediği gerçekleri, başkasına anlatamazdı. yalan söyleyecekse de, konuşmanın bir anlamı yoktu.birileri gelsindi, kim olduğu farketmezdi. birileri gelsindi, o mutfakta, hiç sevmediği, tadına bile bakmayacağı yemekler yapsındı. çok beğensinlerdi, övsünlerdi. ne becerikli olduğunu söylesinlerdi ona. ondan bundan aldığı tariflerle, bir kase mantar, bir kase biber, iki kase et, biraz yağ biraz salça, üzerine de kaşar dökmeyi becerdi diye, kendini işe yarar hissetsindi. bu akşamda hayatın bir anlamı olsundu. mutfağa geçti.içerden sevgilisinin telefondaki sesi geliyordu. mantarları suya batırıken, tatlı olarak ne yapacağını düşünüyordu.

Groundhog Day

2010-11-25T03:14:00.000-08:00

phil: something is different.
rita: good or bad?
phil: anything different is good!

Her gün aynı güne uyanan Phil, yaşadıkları ve değişimi.. Zeki, eğlenceli, komik ve duygusal..

Deli Bal

2010-11-22T03:45:00.000-08:00

Pelin Buzluk'un öykü kitabı Deli Bal ansızın karşıma çıkmış ve beklemediğim akıcılıkla beni şaşırtmıştır. Öyküler söz konusu olunca fazlasıyla müşkülpesent olmama rağmen, dilini ve merak uyandıran öykülerini sevdiğim Deli Bal'ı atıştırmalık olarak tavsiye ederim.

Pelin Buzluk'un 2010 Yaşar Nabi Nayi Öykü Ödülü'nün de sahibi olduğunu ayrıca hatırlatayım.

Ağaçkakan

2010-11-22T03:25:00.000-08:00

Tahttan indirilmiş bir hanedanın son varislerinden Prenses Leigh-Cheri, yaşadığı son aşkta aldığı gönül yarası sonrasıi kendini doğanın korunmasına adamaya karar verir ve Hawai'deki Çvre Şenliği'ne katılır. Burada, uçarı, sıradışı ve bombacı Bernard Mickey Wrangler namı-ı diğer Ağaçkakan ile karşılacak ve hayatı yön değiştirecektir. Beklenmedir bir zamanda ve mekanda, beklenmedik bir adama - kanunkaçağı olmakla guru duyan- aşık olacak ve aşkından uzak kaldığı zamanda aşkı kalıcı kılmanın yollarını arayacaktır.

Kurgusu,betimlemeleri, zekası ve farklı karakterleriyle yazarın zengin hayal gücünü de ortaya çıkarmış olan kitap, dürüst olmak gerekirse bana hitap etmiyordu ama karamizah seviyorsanız ve bir Tom Robbins sever iseniz, siz sevebilirsiniz.

ev tatili

2010-11-11T20:53:00.001-08:00

Yaşasın bugün eve gidiyorum.
Bol bol tadını çıkarıp huzurun , çokca huzur toplamaya gidiyorum.
Herkesçiklere iyi bayramlar!

hayali

2010-11-07T22:47:00.000-08:00

bana umut verdiğin için seni çok seveceğim..
beni sevdiğin için ,
her gece yatmadan önce
en son seni öpeceğim.

her gözümü kapattığımda,
her içimi çektiğimde
yada her arkamı döndüğümde gerçeğe
kaçıp sana geleceğim.

kimse bilmeyecek..sen bileceksin.

Mülksüzler

2010-11-02T23:21:00.000-07:00

Urras adındaki eski dünyadan, anarşist ve isyancı Odo, kendi gibi düşünen insanlarla birlikte , Urras'ın uydusu sayılabilecek Annares'e göç edince, iki farklı dünya oluşur. Eski dünya olan Urras, kapitalist, devletçidir. Yeni dünya anarşistlerden oluşan, hükümeti, yönetimi, mülk kavramı olmayan Annares'te para yoktur, sahiplenilme ve sahiplenme yoktur, akrabalık ilişkileri yoktur, herkes kardeştir, her şey paylaşılır.

İki dünya arasındaki farklılıklar anlatılırken, kadın erkek ilişkileri, cinsellik, yaratma ve çalışma kavramları, yargılar ve daha onlarca şey hikayenin içinde akar gider ve bir çok yerinde kendinizi okumayı bırakmış ve düşünmeye başlamış bulabilirsiniz.

Ütopik olarak yaratmış olduğu dünyayı, ilerleyen sayfalarda karakteri Shevek ile sorgulayan ve insanlığın hala en iyisini bulamadığı gerçek hayata uygun olarak, kör bir inanışla yarattığında iddia etmediğ iiçin veya onu bize pespembe göstermediği için ayrıca sevdiğim kitap, önce sorular sormuş, sorulara cevap olarak başka bir dünya yaratmış ancak daha fazla soru sorarak bitmiştir.

"Bence bu kitabı herkes okumalı" diyebileceğim ender kitaplardan..

pzt

2010-11-01T07:04:00.000-07:00

Yeni bir hafta başladı.
Aklımda balonlar şişirip havaya bırakıyorum. Gerçekte bütün balonlarım patlıyor.
Dün kitap fuarındaydık, güzel güzel kitaplar aldım, mümkün olsa daha da çok alırdım. Sevgili amonka'ya çok teşekkürler yeniden.
Hava hafif serin, biraz güneşli. İçim çok hüzünlü ve çok sıkıldım aslında bu hüzünden.
Uzaklardan güzel bir mail aldım ama, içim ısındı biraz.
Biraz hayal, biraz uyku.Kurulu başka alem oyunundayım..

domatesli ekmek

2010-10-16T08:52:00.000-07:00

Çok sevgili blog takipçilerim(hah siz yoktunuz değil mi) bu sabah kahvaltıda domatesli ekmek yaptım ve ilk kez sizinle bir tarif paylaşayım dedim. haha .. vasat hayatımdan ancak bunu yazmaya layık buldum. (ne mutlu size)

öncelikle bir kapta 1 yumurta, bir kase kadar beyaz peynir,bir tutam maydonoz, biraz pul biber, küp küp doğranmış domates ve yeşil biber veya kırmızı biberi az biraz tuz ve zeytinyağı ile karıştırın, bulamaç haline getirin. sonra ince ince kestiğiniz ekmek dilimlerin üzerine sürün ve maksimum derecede 20 dakika fırında pişirin. sonra afiyetle eğer ki var ise sevdiklerinizle güzel sohbetler eşliğinde yiyin. (bunun tarifi yok )

günün sözü eklemek istedim. dur düşüneyim..hmm. düşündüm düşündüm. kuru ekmekte olsa yediğin, sevdiğin ile bal kaymaktır yediğin..hahah.. beceremedim. ama bence anlaşıldı.

This is England

2010-10-13T06:25:00.000-07:00

http://amonka.blogspot.com/2010/09/shane-meadows-ile-this-is-england-ve.html tavsiyesi ile izlendi. yeteri kadarı amonka tarafından soylendi.

kabuğunda..

2010-10-09T09:48:00.000-07:00

İnsan kendine yabancılaşır mı? Yada en sevdiklerine? Yaşadığı hayata? Oluyor bazen.. Kendi yaşadığın hayatta, başkasının çektiği bir filmin figüranı gibi, başrolde olduğunun farkında olmadan, serüvenin kendiliğiden akıp gitmesini beklerken buluyorsun bazen. Sesini duymak istemiyorsun kendinin yada kolunu kaldırmak. Günaydın demek içinden gelmiyor, gün aysın istemediğinden. Değişsin yada düzelsin yada daha iyiye gitsin diye çabalamak istemiyorsun. Hatta başkası bile çabalasın istemiyorsun. Sadece tek kare görünen, önemsiz bir karakter gibi, unutulup gitmek istiyorsun..

Umudunu kaybettiğinden mi?
Yorulduğundan mı?
Beceremediğinden mi?
Küstüğünden mi?

Kayboluyorsun..